"แม่"

สำหรับคำนี้คงไม่ต้องอธิบายกันถึงความหมายกันแล้ว เพราะคงจะรับรู้ได้กันทุกคนถึงความหมายอันยิ่งใหญ่

"แม่"

น้ำนมทุกหยดที่กลั้นออกมาให้ลูกได้ดื่มกิน คือความเสียสละอันยิ่งใหญ่ของท่าน

"แม่"

หลายคนอาจไม่เคยได้เรียกคำนี้เลยตั้งแต่ได้ลืมตาดูโลกและบางคนอาจไม่เคยได้รู้จักท่านเลยด้วยซ้ำ

"แม่"

มีบางคนที่อาจไม่เคยเห็นคุณค่าถึงคนที่เราเรียกท่านว่า "แม่"

"แม่"

สำหรับเราคือทุกสิ่งทุกอย่างที่ก่อกำเนิดมาเป็นตัวตนของเราจนบัดนี้

"แม่"

คิดถึงแม่ที่สุด

แม้ว่าแม่จะไม่ได้อยู่กับลูกคนนี้แล้ว แต่ลูกก็ยังรับรู้ได้ว่าแม่ยังคงอยู่ใกล้ๆ กับลูกและคอยให้กำลังลูกคนนี้เสมอ

แม่จ๋าลูกรักแม่ที่สุด

สำหรับคำนี้ใครที่ยังไม่เคยพูดกับแม่ก็รีบๆ พูดซะ เพราะมันอาจจะสายเกินไปเหมือนกับเราก็ได้

ก่อนที่จะแยกกันอยู่ ฉันบอกว่า "ฉันอยู่คนเดียวไม่ได้" อย่าทิ้งฉันไปเลย

เธอถามว่า "ทำไมถึงไม่ได้ ก่อนที่จะมาอยู่กับฉันยังอยู่คนเดียวได้เลย"

แน่นอนที่เมื่อก่อนฉันอยู่ได้เพราะฉันยังไม่มีสิ่งนั้น

สิ่งที่เรียกว่า "ความทรงจำ"

เธอคงไม่รู้ว่า "ความทรงจำ" นั้นมันทำร้ายคนเราได้เจ็บปวดแสนสาหัสเพียงใด

เพราะสำหรับเธอ...ฉันคงเป็นแค่ฝุ่นผงที่เข้ามาเกาะตามเสื้อผ้าของชีวิตเธอ...

มันไม่มีค่ารอเวลาที่เธอจะปัดและสลัดฉันทิ้งไป

เพียงแต่ว่าสำหรับฉัน...เธอคือดวงตะวันที่คอยส่องแสงนำทางให้ชีวิตฉันเสมอ...

ตอนนี้ดวงตะวันอย่างเธอลับขอบฟ้าของฉันไปแล้ว

ชีวิตฉันตอนนี้จึงมีแต่ความเหน็บหนาวของยามค่ำคืนที่มันทรมานฉันทุกเวลาและนาที

เหมือนสายลมพริ้วผ่านปลายยอดหญ้า
ให้เย็นฉ่ำชื่นอุราแล้วจางหาย
เหมือนรักเธอให้มาแล้วเคลื่อนคลาย
หาความหมายและเหตุผลไม่เคยมี
  เพียงวันใดที่เธอนั้นได้รับรู้
  ว่าฉันยังยืนอยู่ตรงนี้
  กลับมาบอกฉันหน่อยเถอะคนดี
  ที่ทิ้งฉันไปไม่ไยดี "เพราะอะไร"

พูดสิว่า "ไม่รัก"
ไม่ต้องกลัวฉันอกหักหรอกคนดี
แค่ประโยคสั้นสั้นเพียงเท่านี้
ใยเธอคนดีไม่เอ่ยมา
  หรือเธอไม่กล้าพูดออกไป
  เพียงสองพยางค์เท่านั้นง่ายง่าย
  ไม่เห็นต้องฝืนใจอะไรมากมาย
  สำหรับฉันอะไรก็ได้ให้พูดมา

กับความหวังดีที่ไร้ค่า
กับกาลเวลาที่ผ่านเลย
กับท่าทีเธอที่เฉยเมย
กับความคุ้นเคยและชินชา
  กว่าจะทำใจได้ในวันนี้
  กว่าจะมีใจที่ดีขึ้นมา
  กว่าจะลืมความทรงจำและน้ำตา
  กว่าจะได้หัวใจคืนมาไม่ง่ายเลย