ข้อคิดที่ผมคิดอยู่ตลอดเวลาในยามท้อใจ

เมื่อผมอยู่ที่บ้าน ผมคิดว่า

มีคนอีกเป็นล้านคนในประเทศนี้ทีไม่มีบ้านอยู่ เรานี่โชคดีขนาดไหนแล้วยังมีบ้านอยู่ เวลาฝนตกยังนอนหลับสบายอยู่ในบ้าน ในขณะที่บางคนยังนอนตากฝนอยู่เลย

เมื่อผมกินข้าว ผมคิดว่า

ในประเทศกำลังพัฒนาอีกหลายประเทศจะกินข้าวแต่ละทีก็ต้องแย่งกัน อดมื้อกินมื้อ บางทีก็เข้าแถวรอรับอาหาร

เมื่อผมรับเงินเดือน ผมคิดว่า

เรานี่โชคดีขนาดไหนแล้วที่รับเงินเดือนขนาดนี้ บางคนทำงานตากแดด ใช้แรงงานทั้งวันยังไม่ได้เท่าเราเลย

อ้อ !! และลองกลับไปสมัยเมื่อยังเด็กดูสิครับ ลองนึกถึงเวลาคุณพ่อ คุณแม่ของเราเลี้ยงเราดูสิ ลำบากมากกว่าเราตอนนี้ซะอีก ท่านยังไม่บ่นเลย

ดังนั้น จงภูมิใจในสิ่งที่ตัวเองเป็นอยู่