เวลาที่คนเราอกหัก มีอยู่สองประโยคที่ผู้คนรอบตัวมักจะนำมาพูดเพื่อปลอบใจคนที่อยู่ในสถานการณ์นั้นอยู่เสมอ นั่นก็คือ ‘เวลาจะช่วยเยียวยาบาดแผลทุกชนิดได้’ และ ‘เมื่อประตูบานหนึ่งปิดลง ประตูอีกบานก็จะเปิดรอรับเราอยู่เสมอ’ 
         แต่กว่าจะถึงเวลานั้น ไม่ว่าใครต่างก็รู้สึกว่า เวลาแต่ละเสี้ยววินาที ช่างเนิ่นนาน และผ่านไปยากเย็นเหลือเกิน แต่ก็ขอให้เชื่อเถอะว่า ไม่ว่าจะใช้เวลานานขนาดไหน ทุกสิ่งทุกอย่างจะผ่านไปตามกาลเวลา กว่าจะผ่านช่วงเวลาที่ความคิดและความรู้สึกตกผลึกมาได้ ยังมีขั้นตอนอีกมากมาย กว่าที่เราจะผ่านจุดนั้น 

คำว่า"อกหัก"...ใครที่รักใครไม่เป็นก็คงไม่รู้จักคำนี้...
และคำว่า"อกหัก"...ถ้าใครมีความรักที่สมหวัง  ก็จะไม่รู้จัก คำ ๆ นี้เช่นกัน...

ในเมื่อคนสองคนที่มีใจที่ตรงกัน  ได้มารักกัน  ได้เดินทางในเส้นทางเดียวกัน...

ต่อมาระยะหนึ่ง...ความรักที่มีนั้น   ไม่เหมือนเดิม  ใจไม่ตรงกัน  อาจเพราะว่า  ใครคนใดคนหนึ่ง  มีใจไม่เหมือนเดิม หรืออาจจะเป็นว่า 
ทั้งสองคนร่วมใจกันใจไม่ตรงกัน...เป็นการใจตรงกันครั้งสุดท้าย..  คนสองคนหมดรักกัน และจากกันไป  เพื่อ "ไปเดินในเส้นทางใหม่"ที่ตนต้องการ..

กรณีคนอกหัก
เป็นประเภท...เราใจเหมือนเดิม  แต่เขา  เปลี่ยนไป...
     เหมือนโลกทั้งโลก...ทะลายไป...
รู้สึกว่า  ตัวเองไม่มีค่า  คิดแต่ว่า  " ฉันผิดอะไร? "
เขาทำไมจากไป  ทำไม  ทำไม  และทำไม 
ณ เวลานั้น  คนอกหัก  จะกลายเป็นคนช่างคิดช่างตั้งคำถาม  คิดอะไรรกหัวไปหมด..แต่ออกจะคิดแคบไปหน่อย 
คิดแต่เรื่องเขาคนนั้น...ด้วยคำถามว่า...ทำไม
ตัวอย่างของคำถามจากคนอกหัก...ที่ต้องการคำตอบจากเขา  (แต่เขาไม่อยู่ให้ตอบคำถาม)
     1.  ทำไมถึงเลิกกับเรา?
     2.  เธอมีใครใหม่หรือ?
     3.  เธอจะคิดถึงฉันไหม?
     4.  ทำไมเหงาอะไรอย่างนี้นะ...เธอล่ะ?
     5.  เธอทำอะไรอยู่นะ...?
                     ฯลฯ

คิดโทษแต่ตัวเอง....
ร้องไห้...ร้องไห้....และร้องไห้....เหมือนคนบ้า.....อยู่ดี ๆ ก็ร้องไห้.....
ทำตัวห่อเ***่ยว  เสมือนหมดแรงเพราะทำงานตรากตรำ......
สมองฝ่อไปชั่วขณะ.......
บางที  สำหรับบางคน.....
ไม่รู้ว่าใช้สมองส่วนไหนคิด...เขาคิดทำร้ายตัวเอง   บางคนถึงกับชีวิตก็มี  
เพื่ออะไร?.......
พวกนี้ไม่รู้จักใช้สมองอันน้อยนิดที่ปลายนิ้วมือคิดเลย...(จริง ๆ)

เสียใจกับความรักที่มันไม่มีทางกลับมาเหมือนเดิมน่ะได้....แต่อย่าเสียใจนานนัก...

เราเสียใจ...ร้องไห้....ทำร้ายตัวเอง   จะมากน้อยเท่าไร  
"เขาคนนั้นไม่มารับรู้อะไรด้วยหรอก"

ขณะที่คุณร้องไห้...เสียใจ   คิดถึงแต่เขา  นึกถึงแต่เขา...
คุณทำร้ายตัวเอง....เขาคนนั้น  กำลังนึกถึงคนอื่น  มีความสุขอยู่กับรักใหม่ของเขา 
โดยที่เขาไม่ได้นึกถึง  ไม่ได้คิดถึงคุณแม้แต่น้อยนิดเลย...
    ในเมื่อรู้อย่างนี้แล้ว...คิดอะไรได้รึยัง?
****คิดซะ...เขาคนที่ทำเราร้องไห้ได้น่ะ   ไม่ได้มีค่าอะไรเลย  กับชีวิตที่มีค่าของเรา  
อยู่มาได้อายุเท่านี้   ก่อนหน้านี้ไม่มีเขาเราก็ไม่ตาย   ประสาอะไรกับตอนนี้  
ณ วินาทีนี้  เราจะไม่มีเขาแล้ว   จะเป็นอะไรไป... 
ชีวิตมีค่า   เวลาที่มีอยู่ใช้ให้คุ้ม  กับคนที่เขาหวังดี  รักเรา  เถอะนะ...
รักตัวเองให้มากขึ้น...มองโลกให้กว้างกว่านี้  แล้วคุณจะเห็นอะไรดี ๆ มากมาย

คนรอบ ๆ ข้างคุณ  เพื่อน ๆ  คุณ  ก็ช่วยให้คุณหัวเราะได้แค่ช่วงหนึ่งเท่านั้น....
มีแต่ตัวคุณเองเท่านั้นแหล่ะ...ที่จะช่วยให้ตัวคุณเองยิ้มและหัวเราะได้...

หาอะไรทำเพื่อที่จะได้ไม่คิดฟุ้งซ่านกับเรื่องเลวร้ายอย่างนั้นซะ....
ถึงแม้มันจะเหมือนการหลอกตัวเอง  หลอกคนอื่นว่าคุณทำใจได้    แต่ว่า  มันก็ดีซะกว่า   คุณไม่รักตัวเอง....

 เรื่องมีอยู่ว่า

พ่อ,แม่,และลูกชายจอมทะเล้นวัย 3 ขวบ..
กำลังอาบน้ำรวมกันอย่างมีความสุข..
และแล้วความฉงนก็เกิดขึ้นในใจเจ้าลูกชายตัวดี...

"พ่อๆ นั่นมันอะไรของพ่อน่ะ" เจ้าลูกชายถาม..
" เอ่อ..คือ..เขาเรียกว่ารถยนต์ น่ะลูก..หึ หึ..".....

" อ้าว..แล้วแม่ทำไม่ไม่มีล่ะ" เจ้าลูกชายรุกแม่ต่อ..
" ของแม่น่ะ..โรงรถ. ไงจ๊ะ!." ...

"อ๋อ..รู้แล้ว..งั้นของหนูก็รถจักรยานน่ะสิ" ....
"เห่อๆๆ จ้ะ" (แล้วแต่เอ็งจะคิดเถอะ ไอ้ลูกwell)...

คืนนั้นเองเจ้าลูกชายปวดท้องฉี่.. ลุกออกจากห้องจะไปห้องน้ำ
เดินผ่านห้องของแม่.. ก็ได้ยินเสียงกุ๊กกิ๊กๆๆ.. อยู่ภายในห้อง...
ด้วยความอยากรู้อยากเห็น
เจ้าหนูจึงเข้าไปมองลอดช่องกุญแจดู....

" ผั๊บผ่าสิ. พ่อนี่ไม่ไหวจริงๆ.. ขับรถก็ไม่เก่ง..
แค่เอารถเข้าจอดเท่านั้น.. ถอยหน้าถอยหลังอยู่นั่นแหละ.. ......

เฮ่อ..".....

...ฮิ ฮิ ขำๆน่า...