มองตะวันใกล้ค่ำทำให้คิด    ถึงคนชิดใกล้กันพลันเลิกล้าง

น้ำตาหลั่งไหลหยดรดเป็นทาง   ยังไม่จางรักเขาอยู่รู้แก่ใจ

เมื่อไม่มีเยื่อใยให้ความรัก        จะชวนชักรักอยู่ดูไฉน

จึงควรจักจำจากแยกทางไป       ยอมตัดใจจำห่างเลิกร้างรา

แม้บางครั้งภาพเก่าเฝ้าตามหลอน   ใจสะท้อนโหยไห้อาลัยหา

สุดระกำช้ำชอกยอกอุรา               กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่พรูไหลริน

ถึงแม้ฉันนั้นศักดิ์ศรีมีไม่มาก          แต่หายากมากค่ากว่าทรัพย์สิน

ไม่ยอมจักให้รักย่ำย้ำจมดิน           น้ำตารินไหลสู่หมู่คนลวง.