เห็นหน้าเธอ ครั้งใด ใจรันทด
ให้สลด หมดสนุก ทุกข์มากหลาย
ดอกไม้บาน พานเฉาหล่น ต้นล้มตาย
วงกระจาย สลายหมู่ ผู้พบพาน
จะหาใคร ในโลกนี้ มีเช่นเจ้า
ใบหน้าเง้า ดั้งก็หุบ ผลุบหลบหาย
ปากก็ห้อย ย้อยลงมา บ้าน้ำลาย
จมูกปลาย แบนเบ่งออก บอกความบาน
หากวันใด ใจถลำ พร่ำรักเจ้า จงฆ่าเรา เอาดาบฟัน บั่นสังหาร
น่าสลด อดสูกว่า หาใดปาน
ไม่อาจพาน หาญประสบ พบหน้าใคร.
แก้ไขครั้งล่าสุด : 2006-10-23 18:09:55 
ถูกเปิดอ่าน : 290 ครั้ง