|
|
อยู่อย่างคน จนรักจริง ยิ่งช้ำใจ กว่าไร้ใน คู่ภิรมย์ ชมชิดเชย เจ็บน้ำคำ ซ้ำเหินห่าง วางเฉยเมย ยิ่งเขาเอ่ย ขอเลิกกัน มันร้าวราน กรรมรักเก่า เราชาติก่อน คงย้อนคืน หลับและตื่น กลืนฝืนกล้ำ ช้ำใดปาน รอวันหมด ชดใช้กรรม ทำก่อนกาล นำรักผ่าน พานพบสุข ทุกวันคืน.
|
|
|
แก้ไขครั้งล่าสุด : 2006-10-26 17:16:48 
ถูกเปิดอ่าน : 426 ครั้ง