วัยแรกแย้ม หม่นหมองหมด ไม่สดใส
นั่งรันทด นอนหดหู่ อดสูใจ
หมดอาลัย ไม่อยากอยู่ เป็นผู้คน
จากวันนั้น จวบวันนี้ ที่พ้นผ่าน
แผลประสาน หายสนิท ไม่คิดสน
คนอุบาทว์ สันชาติไพร่ ใส่กมล
ให้มัวหม่น เป็นเสนียด เฉียดดวงใจ.
แก้ไขครั้งล่าสุด : 2006-07-16 01:33:41 
ถูกเปิดอ่าน : 158 ครั้ง