เวลาผ่านไปอีกเกือบเดือน หมออนุญาตให้ “นา” กลับไปพักฟื้นที่บ้านได้เพราะร่างกายเธอเป็นปกติ แต่ด้านจิตใจหมอคงรักษาไม่ได้ “เอกและขวัญ” ไปรับ “นา” กลับบ้าน เมื่อไปถึงบ้าน “นา” ก็ขึ้นไปพักผ่อนบนห้อง และบอกให้ทั้ง 2 คนกลับบ้าน “เอกและขวัญ” ยิ่งรู้สึกผิดที่เป็นต้นเหตุให้ “นา” เป็นแบบนี้  “นา” พูดกับเราสิ จะด่า จะว่าอะไรก็ได้อย่าทำแบบนี้เลย เราขอโทษ เราเสียใจ “ขวัญ” เอ่ย  ส่วน “เอก” ได้แต่เพียงพูดว่าเรารัก “นา” นะ แต่หญิงสาวพูดเพียงว่า กลับไปเถอะเราอยากพักผ่อน โชคดีนะ ทั้ง 2 คนยังคงผลัดกันมาเยี่ยม “นา” อยู่เสมอเพื่อหวังให้ทุกอย่างดีขึ้น และวันหนึ่ง “นา” ลุกขึ้นจัดกระเป๋าเสื้อผ้า และโทรเรียก “เอก และขวัญ” มาที่บ้าน ทั้งคู่ดีใจมาก เพราะคิดว่า “นา” คงทำใจได้ และกลับมาเป็นเหมือนเดิม และทั้งคู่ก็รีบมา สิ่งที่เธอพูดกับทั้ง 2 คน คือ เธอ 2 คนสนิทกันมานาน คงไม่อยากที่จะปรับตัวเข้าหากัน “นา” ดีใจนะที่ได้รู้จักเธอ 2 คน ขอให้มีความสุขกันมากๆ นะ และจำไว้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความผิดใคร ปล่อยให้ทุกอย่างผ่านไป อย่าคิดมาก เวลาจะทำให้เราทุกคนดีขึ้นเอง “นา” ตัดสินใจแล้วว่าจะไปเรียนต่อเมืองนอกอีก 2 ปี หลังจากนั้นคงกลับไปอยู่บ้านที่ต่างจังหวัดเลย ถ้าว่างๆ ก็ไปเยี่ยมกันบ้างนะ  “เอก และขวัญ” พยายามจะห้ามปราม แต่ “นา” รู้จึงพูดว่าอย่าพูดอะไรเลย ฉันตัดสินใจดีแล้ว ไปก่อนนะ เดี๋ยวขึ้นเครื่องไม่ทัน ทั้งคู่ตกใจมาก “นา” จะไปวันนี้เลยหรอ ใช่จ้ะ เครื่องจะออกคืนนี้ แต่ไม่ต้องไปส่งหรอกนะลำบากเปล่าๆ ไปนะ  “นา” ใช้เวลาเป็นยาเพื่อรักษารอยช้ำภายในจิตใจของเธอจนเกือบจะดีเหมือนเดิม “นา” ใช้เวลาทั้งหมดไปกับการเรียน ไม่มีผู้ชายคนใดที่จะเข้ามามีบทบาทในจิตใจเธอได้เลย  ต่อให้เขาผู้นั้นจะดีกับเธอมากแค่ไหนก็ตาม ความเป็นเพื่อนเป็นสิ่งที่มีค่าที่สุดที่เธอมอบให้ทุกคน เวลาผ่านไปเร็วเหลือเกิน 2 ปีของการเรียนต่อก็จบลง “นา” โทรบอกเพื่อนๆ สนิทถึงกำหนดการเดินทางกลับ และเตรียมจัดงานปาร์ตี้ที่บ้านเกิดของเธอ โดยเชิญเพื่อนมาร่วมงาน และวันนั้นก็มาถึง ทันทีที่หญิงสาวลงจากเครื่อง ก็มีเพื่อนสนิทมารับเธอ มีทั้ง “เอก ขวัญ ปลาย” และเพื่อนๆ อีกหลายคน ทุกคนจึงเดินทางกลับบ้านของ “นา” พร้อมๆ กัน และเย็นนั้นก็มีปาร์ตี้กันเล็กน้อย ทุกคนตกลงจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน ไม่มีใครได้สมหวังในความรัก เพราะทุกคนต่างเดินถอยหลังเพื่อย้อนกลับไปเป็นเพียงเพื่อนที่ดีต่อกัน และทุกคนก็ต่างใช้ชีวิตอย่างปกติสุขเมื่อไม่มีเรื่องต่างๆ มารบกวนจิตใจให้ขุ่นมัว  และวันหนึ่ง “เอก ขวัญ และปลาย” ก็ได้รับโทรศัพท์จาก “นา” บอกด้วยเสียงอันแผ่วเบาว่าคิดถึง และรักเพื่อนๆ ทุกคนมาก ขอจงใช้ชีวิตกับปัจจุบัน เพื่ออนาคตที่สดใส ปล่อยอดีตให้จางหายไปกับความทรงจำที่ผ่านมา เพียงแค่นั้นเธอก็วางไป เพื่อนๆ ทุกคนรู้สึกแปลกใจ และเป็นห่วงมาก เพราะรู้สึกถึงความผิดปกติในตัวเพื่อน ทั้ง 3 คนโทรคุยกันจึงได้รู้ว่า “นา” โทรหาทุกคนและพูดเหมือนกัน ทั้ง 3 คนจึงรีบลางาน และเดินทางไปที่บ้านของ “นา”  เมื่อไปถึงสิ่งที่เพื่อนๆ พบเห็นคือร่างของหญิงสาวที่หายใจอ่อนลงทุกที และทั้ง 3 คน ก็ได้รู้ความจริงว่าแท้ที่จริงแล้ว “นา” เป็นโรคหัวใจมานานแล้ว ตั้งแต่เธอย้ายเข้าไปเรียนในกรุงเทพฯ ใหม่ ซึ่งเธอก็รู้ตัวเองดี แต่เธอก็เข้มแข็งสู้ต่อไปโดยไม่บอกใร และเพื่อนๆ สนิทก็ไม่มีใครรู้เลย  ยิ่งเป็นการตอกย้ำและสร้างความเจ็บปวดภายในใจของทั้ง 3 คน ที่เคยทำให้เธอเสียใจ ทุกคนโทษตัวเองว่าเป็นสาเหตุทำให้ “นา” ต้องทนทุกข์ทรมานอย่างนี้ ทั้งที่เพื่อนคนนี้ไม่เคยทำให้ใครเสียใจเลยแม้แต่น้อย เธอคือเพื่อนที่เสียสละได้ทุกอย่าง แม้กระทั่งความสุขของตนเองเพื่อเพื่อนที่เธอรัก แต่ “นา” ก็แข็งใจและพูดกับเพื่อนทุกๆ คนว่าไม่มีใครผิดหรอก ความรักสวยงามเสมอ เพียงแต่เราใช้มันไม่ถูกเท่านั้นเอง ความผิดพลาดจะสอนให้เราเข้มแข็งขึ้นเสมอ ถ้าจะมีใครผิด ก็คงเป็นใจของเราที่ทำให้เราต้องเจ็บ “เจ็บเพราะใจไม่จำ” ปล่อยให้ความเจ็บปวดบั่นทอนจิตใจให้อ่อนแอซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า  ทุกคนอย่าโศกเศร้าไปเลยอย่าให้มันมีอิทธิพลทำให้ชีวิตของเราต้องทนทุกข์ทรมานขอจงใช้ชีวิตอย่างมีความสุข อย่าเสียใจกับการจากไปของเรา “นา” จับมือเพื่อนทั้ง 3 และพูดว่าเรารักทุกคนนะ และจะอยู่ข้างทุกคนตลอดไป สิ้นเสียงนั้นหญิงสาวนอนนิ่งไม่เคลื่อนไหว เพื่อนๆ ต่างรับรู้ได้ว่า “นา” ได้จากทุกคนไปแล้วพร้อมกับความสุขที่เต็มเปี่ยมภายใจจิตใจ ดูได้จากสีหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใสของเธอ   และแล้วการเดินทางของหญิงสาวคนหนึ่งผู้เข้มแข็งก็จบลงอย่างสวยงาม พร้อมกับจิตใจที่แสนบริสุทธิ์ควรค่าแก่การจดจำของครอบครัว เพื่อนๆ และทุกคนที่ได้รับรู้เรื่องราวของเธอ