สามีดิฉันเป็นคนไม่ดื่มเหล้า ไม่สูบบุหรี่ ไม่เที่ยวเตร่ ไม่เจ้าชู้ ชอบอยู่บ้าน ดูทีวี อ่านหนังสือ ดูแลต้นไม้ ฟังดูแล้วดิฉันน่าจะเป็นคนโชคดีนะคะ แต่เปล่าเลยค่ะ เพราะคุณสมบัติอื่นที่เขามีอีกก็คือ จู้จี้ ขี้บ่น ขี้โมโห ช่างติ ขี้หงุดหงิด เห็นอะไรมักจะขวางหูขวางตาไม่หมด
ความจริงระยะแรกที่อยู่กินกับเขา เขาก็เป็นคนดีนะคะ คุณสมบัติที่บอกตอนหลังนั้นยังไม่ปรากฏชัดเจนนัก แต่ที่เขามาเป็นเอามากตอนหลัง ก็คงเพราะช่วงหนึ่ง น้องชายดิฉันขอมาอาศัยอยู่กับเราที่บ้านเพื่อทำธุรกิจ แต่กิจการไปไม่รอดขาดทุน กว่าจะหยุดกิจการ ดิฉันเองก็ต้องหมดเงินไปกับน้องชายคนนี้หลายแสนซึ่งแน่ละ ส่วนหนึ่งก็เป็นเงินของสามี พอรู้ว่าเงินในส่วนของเขา ดิฉันมาให้น้องชายผลาญเขาเลยโกรธมาก ไล่น้องชายออกจากบ้าน และพาลโกรธไปยังแม่ดิฉันด้วย หาว่าสมรู้-ร่วมคิด ทั้งๆ ที่แม่ดิฉันไม่รู้เรื่องน้องชายเลย
นับแต่นั้นมา เขาไม่ยอมทำอะไรเลย อยู่บ้านเขาจะไม่แตะอะไรทั้งสิ้น ดิฉันต้องทำทุกอย่างเหมือนเป็นทาส ไม่ว่างานบ้าน ทั้งหลายแหล่ ถูบ้าน ซักผ้า รีดผ้า เลี้ยงลูก (ลูกอายุ 5 ขวบ) ซ้ำเวลาสิ่งของในบ้านชำรุดเสียหาย ต้องซ่อมแซม ซึ่งเป็นงานของผู้ชาย เขาก็ไม่ยอมทำ ดิฉันต้องว่าจ้างช่างมาทำเสียเงินเสียทองโดยใช่เหตุ
วันหนึ่งดิฉันทำงานบ้านยุ่งอยู่ขอร้องเขาให้อาบน้ำให้ลูกหน่อย เขาอิดออด แล้วพูดว่า
“คุณนั่นแหละ หน้าที่คุณ”
แล้วเขาก็นอนดูทีวีต่อไป ไม่สนใจไยดีอะไรทั้งสิ้น บางครั้งดิฉันโมโห ต่อว่าเขาจนทะเลาะกัน เขาก็บอกว่า
“ไม่พอใจก็เก็บเสื้อผ้าออกจากบ้านไปเลย” เขาไล่ดิฉันเหมือนดิฉันไม่ใช่เมีย
มีครั้งหนึ่งพอทะเลาะกัน เขาพูดว่า
“คุณควรทำงานให้คุ้มกับเงินที่ผมหามาให้”
โอ้โฮ นี่เห็นดิฉันเป็นคนใช้เลยนี่ ดิฉันยอมรับว่า เงินเดือนดิฉันน้อยกว่าเขา เงินส่วนใหญ่ที่ใช้จ่ายในบ้านเป็นเงินของเขา เงินเดือนดิฉันส่วนใหญ่ ต้องแอบส่งให้แม่ เพราะท่านพึ่งน้องๆ คนไหนไม่ได้อีกแล้ว ดิฉันจึงต้องหวานอมขมกลืน ที่อยู่ทุกวันนี้ก็เพื่อลูก
ความจริงสภาพในครอบครัวดิฉัน คนภายนอกดูว่ามีความสุขดี เพราะสามีแต่งกายภูมิฐาน เป็นผู้ใหญ่ใจดี มีน้ำใจ ขี้เกรงใจ (เป็นกับคนอื่นเท่านั้น แต่กับเมียเห็นเหมือนเป็นกิ้งกือไส้เดือน)
ทุกวันนี้ ดิฉันอาจจะไม่ถูกสามีทำร้ายร่างกายก็จริง แต่เขาทำร้ายจิตใจของดิฉัน เสียยับเยินแล้วค่ะ หลังสุดเมื่อเดือนที่แล้ว เราทะเลาะกันอีก เขาเอ่ยปากไล่ดิฉันเช่นเคย เขาบอกว่า
“ไปเลย แต่ห้ามเอาอะไรไปเป็นอันขาด ลูกก็เอาไปไม่ได้”
ตอนนั้นดิฉันตัดสินใจไปจากเขาจึงบอกเขาว่า
“ได้ ฉันขอไป ฉันไม่คิดเอาอะไรไปอยู่แล้ว เพราะทุกอย่างเป็นของคุณลูกน่ะ ที่จริงอยากขอไป แต่ถ้าไม่ให้ ฉันก็ตัดใจ เพราะถ้าไปอยู่กับฉัน แกคงลำบากมากกว่าอยู่กับคุณ”
พอดิฉันจัดข้าวของจะออกไป เขาก็มาห้าม แต่ดิฉันไม่ดีใจหรอกนะคะที่เขาห้าม เพราะรู้ว่าที่ห้ามน่ะ เพราะเขาเสียดายที่จะหาคนใช้ดีๆ อย่างดิฉันไม่ได้อีกแล้ว
ทุกวันนี้ แม้จะอยู่บ้านเดียวกัน ดิฉันจะอยู่คนละมุมบ้านกับเขา ถึงเวลาอาหาร ดิฉันทำกับข้าวเสร็จ ตั้งสำรับให้ แล้วเลี่ยงไป แกล้งทำธุระโน่นนี่ไปตามเรื่อง เขากินเสร็จ ดิฉันกับลูกชายถึงกิน ลูกจะติดดิฉันมาก เพราะกับพ่อเขา ไม่เคยเล่นหัวกันเลย
เรื่องเซ็กส์ ดิฉันเลยเสื่อมไปแล้ว โดยอัตโนมัติ เพราะใครจะไปมีอารมณ์ได้ นอนกันก็จริง แต่หน้าบึ้งหน้ายักษ์ใส่ ผู้หญิงไม่เหมือนผู้ชายนะคะ แล้วเขาเองก็ยังต้องการอยู่ ดิฉันเคยคิดอยากให้เขามีเมียน้อย พามาไว้บ้านเดียวกันก็ได้ แต่ขอให้อยู่คนละส่วน ดิฉันกับลูกขออยู่ด้วยกันส่วนหนึ่ง ส่วนเขาจะอยู่กับเมียน้อยอย่างไรก็ช่างเขา แล้วก็ใช้เมียน้อยทำอย่างที่ใช้ดิฉันนะคะอย่ามายุ่งกับดิฉันอีก
เคยอ่าน “คู่สร้างคู่สม” ว่ากอดกันแล้วอบอุ่น มีความสุข แต่สำหรับดิฉันตอนนี้ สามีมากอดแล้วเหมือนถูกไฟลาม เสียมากกว่า มันร้อนรุ่ม อยากผละหนี ไม่อยากถูกเนื้อตัวเขาเลย และไม่อยากให้เขามาถูกเนื้อตัวด้วย
ผัวเมียละเหี่ยใจ
แก้ไขครั้งล่าสุด : 2008-02-15 08:57:44 
ถูกเปิดอ่าน : 307 ครั้ง