ครั้งหนึ่ง ฉันบังเอิญทำแจกันใบโปรดของพ่อแตก
ด้วยกลัวว่าจะถูกดุ .. ฉันจึงรีบวิ่งไปบอกพ่อว่าเกิดอะไรขึ้น
แล้วฉันก็รู้สึกแปลกใจมาก ..
พ่อไม่ได้โกรธและตำหนิฉัน ที่ฉันทำแจกันของพ่อแตก
พ่อพูดเรียบๆ ว่า " ต่อไปเราจะระวังให้มากกว่านี้ "
...
" เรา?".....
ที่จริงแล้วไม่ใช่ความผิดของพ่อเลยที่แจกันใบสวยแตก
มันเป็นความผิดของฉันต่างหาก
แต่พ่อก็อยากร่วมรับผิดชอบในความผิดของฉัน
ร่วมแบ่งเบาความเสียใจ และความรู้สึกไม่สบายใจของฉัน
พ่อปลอบใจฉัน...
จนกระทั่งทุกวันนี้ ฉันยังจำเรื่องราวได้ดี
ด้วยความรู้สึกสำนึกในบุญคุณของพ่อ.
...
คัดลอกมาจากหนังสือ ก้าวไปข้างหน้า
โดย พรวิภา แปลและเรียบเรียง (สนพ.ดอกหญ้า)
....imomay...
(อ่านแล้วรู้สึกอบอุ่นและสุขใจ จึงนำมแบ่งปันค่ะ)
• ขอขอบคุณเจ้าของผลงาน และ ผู้แปลไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะคะ •
แก้ไขครั้งล่าสุด : 2008-05-28 23:00:00 
ถูกเปิดอ่าน : 407 ครั้ง