เมื่อมนุษย์ทั้งหลายเบื่อที่จะเข้าวัด แม่หมาตัวหนึ่งก็พาลูกหมาไปฟังเทศน์

ทางที่จะเข้าวัดนั้นต้องผ่านป่าช้าที่ทิ้งศพมนุษย์ ด้วยความเคารพในธรรม แม่หมาจึงเร่งลูกเพราะกลัวจะไปสายส่วนลูกหมานั้นกำลังหิว จึงขอกินศพก่อน

...ผู้ชมลองฟังคำโต้ตอบของหมาแม่ลูกคู่นี้ดู…

แม่หมา :    เจ้าจะกินตรงไหนไวบอกแม่
ลูกหมา :     รสเลิศแท้ตาผีไม่มีสอง
แม่หมา :      อย่าเลยลูก ตามันแส่แต่มอง
                    ทั้งโขนหนังนั่งจ้องกระจกเงา
                    จะหาแลแต่สิ่งที่สวยงาม
                    อย่าน่ะ...เจ้าจะทรามขืนกินเข้า

ลูกหมา :    ถ้าอย่างนั้นฉันกินหูมันได้ไหมเล่า
แม่หมา :     หูมันเฝ้าแต่จะฟังเสียงสอพลอ

ลูกหมา :     (รำพึง) แม่จ๋า หูมันคงไม่ฟังพระสั่งสอน
                    ลูกขอวอนกินจมูกได้ไหมหนอ
แม่หมา :     อย่าเลย ถ้าเจ้าหยิ่งในเหล่ากอ
                    มันชอบพอแต่จะดมกลิ่นดีๆ

ลูกหมา :   ถ้าอย่างนั้นลูกจะกินลิ้นมันนะ
แม่หมา :     ตายละ...สับปลับ ปล้อนปลิ้นลิ้นคนนี่
                   ปากว่าชอบนิพพานอย่างโน้นนี้
                   แท้จริงซิ สังสารวัฏฏ์เต็มอัตรา

ลูกหมา :    ถ้าอย่างนั้นฉันกินมือได้ไหมแม่
แม่หมา :   อับ-ปรีย์แท้เทียวลูก มือคนหนา
                   หน้าไหว้หลังหลอกต่อครูบา
                   ทั้งเข่นฆ่าเฆี่ยนตีพ่อแม่ตัว

ลูกหมา :   ถ้าอย่างนั้นลูกขอกัดกินตีนของมัน
แม่หมา :    ลูกเอ๋ยนั้นมันร้ายอยู่ใช่ชั่ว
                  ไม่ย่างเท้าเข้าฟังธรรมประจำตัว
                   เดินไปทั่วแต่ทางแห่งอบาย

ลูกหมา :   แม่จ๋าลูกขอกินหัวใจผี(นะแม่นะ)
แม่หมา :    (ขู่คำราม ขนตั้งชัน) หยุดนะอย่านะ
                   นั้นกาลีน่าใจหาย
                   ตัวกู-ของกูอยู่นั้นนะลูกชาย
                   ใจคนร้ายโสมมเสียสิ้นดี.

นั้นแหละ ลูกหมาที่น่าสงสารจึงได้รู้จักสัตว์ที่เรียกตนเองว่า “มนุษย์” ซึ่งแปลว่า “มีใจสูง” ดีขึ้น จึงจ้องมองดูศพด้วยดวงตาเหยียดหยาม

ถ่มเขฬะรดแล้วว่า….

“อ้ายมนุษย์ชาติชั่วเรียกตัวว่ามนุษย์
ผลที่สุดไม่มีดีอะไรนี่
อนิจจาหมาไม่กินขำสิ้นดี
เสียแรงที่ฉลาดอ้ายชาติคน”

:: credit :: agaligo.com