ขอแค่รักให้กันบ้างจะได้มั้ย

ขอแค่ความห่วงใยกันเท่านี้

ขอแค่รักผูกพันที่เรานั้นเคยมี

อยากขอความรู้สึกทั้งหมดนี้ไว้แทนใจ

 เธอและเขาที่ครั้งหนึ่งเคยรู้จักและสนิทสนมกันอย่างมากมาย  เขารักเธอดังดวงใจ และเธอผู้ห่วงใยเขายิ่งกว่าชีวิต.......แต่โชคชะตาช่างเล่นตลกกับพวกเขาทำให้พวกเขาต้องแยกจากกันจนเวลาล่วงเลยไปความทรงที่มีค่อยๆจางหายไปจนเกือบหมด .....และแล้วโชคชะตาก็นำพาพวกเขามาพบกันอีกครั้ง แต่การพบกันครั้งนี้ ทั้งเขาและเธอจะจดจำความทรงจำดีๆที่เคยมีให้กันได้หรือไม่ เพราะการพบกันในครั้งนี้เป็นการพบกันในเส้นทางแห่งความแค้นเสียนี่         

  มาช่วยกันลุ้นและเป็นกำลังใจให้พวกเขากันนะคะ โดยต้นอ้อ

 ...................................................................................................

         ณ.โรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่งแถวเมือง  คาร์โลต้า  " นี่นายจะไม่กลับบ้านพร้อมกันเหรอ" เสียงของซันโกะตะโกนถามโคคุโชดังไปทั่วห้องเหมือนเช่นทุกวัน" ไม่ล่ะซันโกะกลับไปก่อนเลยนะไม่ต้องรอฉันจะไปบ้านริโต้ก่อนน่ะ" โคคุโชตะโกนตอบกลับมาเช่นกัน "งั้นเราไปแล้วนะอย่ากลับดึกล่ะ" ซันโกะบอก "จ้า  ไปกันเถอะริโต้  ไปนะซันโกะ" .......       " อ้าวหนูซันโกะกลับมาแล้วเหรอจ๊ะ " เสียงแม่ของโคคุโชถามด้วยความรักและห่วงใย "ค่ะ หวัดดีค่ะคุณน้า" "อ้าวแล้วคุโชทำไมไม่กลับมาพร้อมหนูล่ะจ๊ะ"นำเสียงที่ถามนั้นแฝงไปด้วยความสงสัยและความห่วงใยอยู่ในที "ยังค่ะแต่คุณน้าไม่ต้องเป็นห่วงนะคะคุโชเค้าไปบ้านเพื่อนน่ะค่ะ..งั้นหนูขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะคะ" "จ้า"...       และแล้ววันมอบพิธีจบการศึกษาก็มาถึงวันนี้ เป็นวันสุดท้ายที่ซันโกะและโคคุโชจะได้เจอกันและอยู่ด้วยกันเพราะซันโกะต้องย้ายไปอยู่กับแม่ของเธอที่เมืองซูกิยูระ   " ซันโกะเธอไม่ไปไม่ได้เหรอเรียนต่อมหาลัยที่นี่ก็ได้นี่นา หรือเธอไม่มีที่พักก็มาอยู่บ้านเราได้นะ..อย่าไปเลยนะซันโกะ..เราขอร้อง"น้ำเสียงของโคคุโชเปี่ยมไปด้วยการอ้อนวอนและขอร้องอยู่ในที  " ไม่ได้หรอกคุโช..ยังไงเราก็ต้องไปและเราจะส่งข่าวมานะ ..ลาก่อน"..นี่เป็นคำพูดสุดท้ายของเธอและโคคุโชไม่ว่ายามหลับหรือยามตื่น    กาลเวลาแปรเปลี่ยนหมุนเวียนไป   ความทรงจำที่มีให้ไม่จางหาย   ความรู้สึกที่เคยมีไม่เสื่อมคลาย   หวังแค่เพียงสุดท้ายได้พบกัน.............

และแล้วเวลาก็ผ่านไปเกือบ 19 ปี ที่ซันโกะและโคคุโชได้แยกจากกันไป  จากซันโกะเด็กสาวที่ซุ่มซ่ามและมีนิสัยดื้อรั้นเหมือนผู้ชายจะกลับกลายมาเป็นดร.ซันโกะ ชิโทริสะ ผู้สง่างามและเฉลียวฉลาดไปได้ ....แต่ความทรงจำวัยเด็กของเธอก็ค่อยๆจางหายไปพร้อมกับวันเวลาที่ผ่านเลย.....เพราะว่าเธอกลายเป็นนักธุรกิจระดับแนวหน้าของเมืองซูกิยูระในแต่ละวันเธอจะใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการทำงานธุรกิจและการออกงานสังคม

...............................................................................................................................................                          ติดตามต่อในตอนหน้านะคะว่าเรื่องราวจะเป็นอย่างไรหากเพื่อนอ่านแล้วชอบช่วยแสดงความคิดเห็นกันด้วยนะคะคือเป็นนักเขียนฝึกหัดนะค่ะยังไงก็ช่วยวิจารณ์ด้วยนะคะขอบคุณค่ะโดย

ต้นอ้อ 

...............................................................................................................................................    

       แด่ความทรงจำที่หายไป 2

 ณ . ห้องจัดเลี้ยงงานสมนา เรื่อง ผู้หญิงกับธุรกิจ"อ้าว คุณ ซันโกะมาเร็วจังเลยนะคะงานยังไม่เริ่มเลยค่ะและพื้นที่ก็ยังไม่เรียบร้อยด้วยค่ะ" มามิจังเลขาสาวของเธอรายงานให้ทราบ "แล้วนี่ คุณนามิ กับ คุณมูระ มาถึงหรือยังจ๊ะเนี่ย " "ยังเลยค่ะ แต่คุณนามิโทรมาบอกว่า ใกล้ถึงแล้วนะคะ "  "แล้วอีกนานไหมกว่างานจะเริ่มน่ะ" อีก 15 นาที ค่ะ คุณซันโกะ" "งั้นฉันขอตัวไปเตรียมตัวก่อนนะ เตรียมงานให้เรียบร้อยด้วยล่ะ "  เธอสั่งการเลขาสาวก่อนไปเตรียมตัว " ค่ะ คุณซันโกะ "  และแล้วงานเลี้ยงในคืนนี้ก็เริ่มต้นขึ้นด้วยความวุ่นวายพร้อมกับเสียงซุบซิบนินทาของพวกบรรดา คุณหญิง คุณนาย และนักธุรกิจระดับแนวหน้าของวงการธุรกิจ แต่แล้วเสียงต่างๆก็เงียบลงโดยปริยายเมื่อเห็นดร.ซันโกะเดินอย่างสง่างามราวนางพยาขึ้นไปกล่าวสุนทรพจน์บนเวที  "ก่อนอื่น ต้องขอขอบคุณทุกท่านมากนะคะที่สละเวลาอันมีค่ามาฟัง เรื่องที่ดิฉันจัดสมนาในคืนนี้นะค่ะและดิฉันหวังว่าทุกท่านคงพร้อมที่จะฟังกันแล้วนะคะ งั้นเรามาเริ่ม กันเลยนะคะ"             จนกระทั่งเวลาล่วงเลยไปเกือบ 30 นาที   "ขอบคุณทุกท่านมากนะคะที่สละเวลามาค่ะและต่อจากนยี้ดิฉันก็ขอจบการสมนาและขอเชิญทุกท่านรับประทานอาหารและพักผ่อนกันตามอัธยาศัยเลยค่ะขอบคุณค่ะ " เมื่อเสียงของดร.ซันโกะสิ้สุดลงเสียงดนตรีก็ดังบรรเลงขึ้นพร้อมกับบรรดาเสียงของเหล่าคุณหญิง คุณนาย และนักธุรกิจทั้งหลาย  " ขอโทษ ครับ ขอผมนั่งด้วยคนได้ไหมครับ"เสียงที่ดังนั้นมาจากชายแปลกหน้าในน้ำเสียงนั้นมีความสุภาพแต่แฝงด้วยพลังและอำนาจ  " ค่ะ เชิญนั่งสิคะ" น้ำเสียงนั้นราบเรียบแต่สุภาพและแฝงไว้ซึ่งพลังและอำนาจเช่นกัน  " รู้ไหมว่าผมชอบทฤษฎีของคุณมากๆเลยนะครับ ดร.ซันโกะ " น้ำเสียงที่กล่าวมาของชายแปลกหน้านั้นเต็มไปด้วยความชื่นชมและชื่นชอบอยู่เต็มที่ "ขอบคุณค่ะ ที่คุณชอบทฤษฎีของฉันนะคะ คุณ ..."น้ำเสียงที่ตอบมานั้นราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความรู้สึกขอบคุณจากใจจริงๆ "โอ้..ขอโทษที่ผมลืมแนะนำตัวไปได้งัยเนี่ย ผม ชื่อ มาซึดะ นามูระ ครับ " "ขอบคุณค่ะที่คุณชอบทฤษฎีของฉันค่ะคุณมาซึดะ "  "ด้วยความยินดีครับ ดร.ซันโกะ "  "เดี๋ยวยังงัยดิฉันขอตัวก่อนนะคะคุณมาซึดะ "  "เชิญตามสบายครับ ดร. ซันโกะและหวังว่าเราคงได้พบกันอีกนะครับ" "ดิฉันก้หวังเช่นนั้นเหมือนกันค่ะคุณมาซึดะ"..........  "อ้าว ซันโกะ เพิ่งจะกลับมาเหรอลูก "  น้ำเสียงที่ถามนั้นเต็มไปด้วยความห่วงใยเต็มที่ "ค่ะ นี่แม่ยังไม่นอนอีกเหรอคะ" "ยังหรอก แม่นอนไม่หลับน่ะเป็นห่วงเรา แล้วงานเลี้ยงเป็นไงบ้างล่ะ" "คนเยอะน่าดูเลยค่ะแม่เต็มไปด้วยบรรดา คุณหญิง คุณนาย และนักธุรกิจ ทั้งเลยค่ะ"      "งั้นก็เหนื่อยน่าดูสิลูกแล้วนี่ทานอะไรมาหรือยังล่ะ หืม..ว่าไงล่ะ "  "ยังเลยค่ะแม่หิวจะแย่แล้วค่ะเนี่ย" "อ้าวแล้วก็ไม่บอกเจ้าลูกคนนี้นี่ไปๆไปทานข้าวกัน"   .............

หลังรับประทานอาหารเสร็จ               "แล้วยัยซาโอริล่ะคะแม่ ตั้งแต่ ซันโกะมายังไม่เห็นน้องเลยน่ะค่ะ"     " อ๋อ ยัยซาโอริน่ะเหรอ รายนั้นพอกลับมาจากมหาลัยก็บ่นว่าเหนื่อยอาบน้ำขึ้นบ้านนอนไปตั้งแต่เย็นแล้วล่ะจ้า" "เหรอคะ มิน่าไม่เจอหน้าเลย ก็ดีแล้วล่ะค่ะ " วย่าเดี๋ยวเราก็ไปพักผ่อนกันมั่งดีกว่านะซันโกะ พรุงนี้ลูกต้องไปแต่เช้านี่จ๊ะ แล้วนี่ก็ดึกมากแล้วด้วย ไปลูก ไปนอนกัน"ค่ะแม่ กุ๊ดไนท์ นะคะแม่ "เธอหอมแก้มมารดาก่อนไปนอน " จ้า ฝันดีนะลูก" 

……………………………………………………………………….....................................................              

     แด่ความทรงที่หายไปตอนที่3

เช้าวันต่อมา ที่สำนักงานใหญ่ของบริทษัท บริทซานีเซีย ซึ่งมีดร.ซันโกะเป็นผู้บริหารบริษัท บริษัทนี้เธอรับสืบทอดมาจากบิดาและมารดาของเธอ เธอตั้งใจจะทำที่นี่รุ่งเรืองกว่าสมัยที่พ่อแม่ของเป็นผู้บริหารที่นี่  และเช้าวันนี้ที่นี่ดูจะวุ่นวายเสียเหลือเกินเหตุเพียงเพราะว่านานๆผู้บริหารสาวสวยอย่าง ดร.ซันโกะจะเข้ามาที่นี่เสียที และเป็นที่รู้กันของพนักงานว่า ดร. ซันโกะ นั้นเป็นคนเจ้าระเบียบแค่ไหนโดยเฉพาะกับเวลาทำงานอย่างนี้ "นี่ๆ คุณซันโกะ จะมาหรือยัง " เสียงพนักงานสาวคนหนึ่งตะโกนถามพนักงานด้วยกัน "ยังนะ ยังไม่เห็นรถมานะ" เสียงพนักงานอีกคนตะโกนตอบ “มาแล้ว ดร.ซันโกะ มาแล้วพวกเรา ” ไม่ถึง20นาทีร่างของท่านประธานสาวสวยนามดร.ซันโกะก็เดินเข้ามาภายในบริษัทพนักงานทุกคนดูจะขยีนขันแข็งตั้งใจทำงานกันเต็มที่เธอทักทายพนักงานทุกคนด้วยดวงหน้าที่ยิ้มแย้มอยู่เป็นนิจนั่นเองเสร็จแล้วเธอเดินตรงเข้าไปภายในห้องทำงานของ เธอทันที เมื่อเธอเข้าไปได้สัก10 นาทีก็สั่งให้เลขาสาวหน้าให้นำหนังสือพิมพ์กับกาแฟมาให้เธอเมื่อเลขานำมาเสริฟแล้วก็ขอตัวออกไปทำงานต่อทันที  ขณะที่นั่งทำงานอยู่นั้นมามิจังก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อมีเสียงทักทายมาจากทางด้านเหนือศรีษะของเธอเสียงนั้นนุ่มทุ้มดูกังวาน จนเธอต้องเงยหน้าขึ้นมองชายนิรนามเจ้าของเสียง “ขอโทษครับ ไม่ทราบว่า รด. ซันโกะ อยู่ไหมครับ คือผมจะมาขอพบเธอ นะครับ” เมื่อบอกกับหญิงสาวตรงหน้าไปแล้วซึ่งเค้าได้สอบถามมาเป็นอย่างดีแล้วว่าเธอ นะล่ะคือ เลขาคนสนิทของ ดร.ซันโกะ ซึ่งฝ่ายนั้นมีอาการงงๆหน่อยๆ สังเกตได้จากการกระพริบตาถี่ และริมฝีปากตรงหน้าก็ขยับถามเขาทันทีทั้งๆที่ดวงหน้าสวยของเธอยังจดจ้องอยู่กับสมุดนัดของเจ้านายสาวของหล่อนเลยสัก           “  อยู่ค่ะ ดร. ซันโกะทำงานอยู่ในห้องค่ะ แต่ ขอโทษนะคะไม่ทราบว่าได้นัดไว้ล่วงหน้าหรือเปล่าคะ” ดวงหน้ายังคงไม่เงยจากสมุดนัดและคิ้วของเจ้าหล่อนก็ขมวดเข้าหากันจนแทบจะนำมาผูกเป็นโบว์ได้อยู่แล้วนะ เนี่ย เค้ายังคิดอยู่ในทำให้ไม่ได้ยินคำถามของฝ่ายตรงข้ามที่ถามมาเมื่อเขายังคงเงียบจนเธอแปลกใจจึงเงยหน้าขึ้นด้วยสีหน้าที่เข้มนิดนึงและคงถามด้วยคำถามด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างดังกว่าแต่ไม่มากเท่าไหร่“ขอโทษนะคะไม่ทราบว่าได้นัดไว้ล่วงหน้าหรือเปล่าคะ” คราวนี้อีกฝ่ายมีสีหน้าตกใจนิด นึง เหมือนเพิ่งนึกอะไรได้อย่างนั้นแหละตายจริงนี่เขาลืมเสียสนิทได้อย่างไรว่าต้องโทรมานัดก่อนล่วงแต่สิ่งที่ทำให้เขามั่นใจว่าไม่ต้องโทรมานัดนั้นคือเขาได้สอบถามแล้วว่าวันนี้หล่อนคงอยู่ที่บริษัททั้งวันและไม่ได้มีนัดกับใคร  ที่ไหนก่อนจะเอ่ยแก้เก้อว่า “เอ่อ...คือผมไม่ได้โทรมานัดล่วงหน้าหรอกครับ แต่ไม่ทราบว่าผมจะขอพบเธอได้ไหมครับ นะครับช่วยผมหน่อยนะครับ” แม้ทางเจ้านายสาวเคยกล่าวไว้แล้วว่าหากใครที่ไม่ได้นัดล่วงอย่าให้เข้าพบอย่างเด็ดขาดแต่แววตาและน้ำเสียงอันน่าหลงใหลของหนุ่มตรงหน้านี่สิที่ทำให้หล่อนแทบจะละลายกลายเป็นต้นเทียนยามต้องแสงไฟเสียนี่ก่อนจะเอ่ยออกไป “ได้ค่ะ ดิฉันจะไปเรียนท่านประธานให้นะคะ แต่ท่านจะให้พบหรือไม่นั้นดิฉันไม่อาจจะรู้ได้ แต่ไม่ทราบว่าจะให้ดิฉันไปเรียนท่านว่าใครมาขอพบกัน เพราะคุณยังไม่ได้บอกชื่อให้ดิฉันทราบเลย ” ชายหนุ่มยิ้มแก้เก้อก่อนจะแนะนำชื่อตัวเอง “ผมชื่อ มาซึดะ นามูระ ครับ” เมื่อบอกตัวเองออกไปแล้วก็ยิ้มให้กับเลขาสาวของดร.ซันโกะอีกครั้ง “คอยสักครู่นะคะเดี๋ยวดิฉันจะไปเรียนท่านประธานเดี๋ยวนี้ล่ะค่ะ ” จากนั้นเธอก็เดินหายเข้าไปในห้องทำงานของดร.คนสวยทันทีเขาจึงหันไปยิ้มให้กับพนักงานสาวๆที่นี่อีกครั้งก่อนจะก้มหน้าลงอ่านหนังสือพิมพ์ในมือที่เลขาคนสวยของดร.ซันนำมาให้อ่านฆ่าเวลาเล่นๆ  ภายในห้องทำงานทำงานของดร.ซันโกะ “ท่านประธานคะมีคนมาขอพบท่านประธานค่ะ” เมื่อเลขาสาวสวยหน้าห้องรายงานเสร็จหน้าหวานของผู้เป็นเจ้านายก็มีสีหน้าเหมือนครุ่นคิดอย่างนั้นแหละคิ้วสวยคู่งามขมวดเข้าหากันจนเป็นปมจนแทบจะนำมาผูกโบว์ได้เลยกระนั้นแหละและเธอก็กำลังคิดว่าวันนี้เธอไม่ได้มีนัดกับใครนินาในเมื่อวันนี้เธอตั้งใจจะนั่งสะสางงานที่คั่งค้างให้เสร็จก่อนจะไปต่างประเทศเพื่อไปติดต่อสถานที่เรียนให้กับน้องสาว และเมื่อเลขานำเรื่องนี้เข้ามาบอกเลยทำให้เธอยิ่งงงหนัก ก่อนจะเอ่ยถามเสียงเรียบ “ใครกัน ที่มาขอพบ น่ะ แล้วเขานัดไว้ล่วงหน้าหรือเปล่าจ๊ะ” ทั้งที่เอ่ยปากถามเลขาสาวไปแต่คิ้วงามยังคงไท่คลายจากรอยขมวยนั้นเลยและดวงหน้าก็ยังคงอยู่กับเอกสารสำคัญตรงหน้า “ เปล่าค่ะ ไม่ได้นัดไว้ล่วงหน้าค่ะ แต่เขาบอกว่าเค้าชื่อ มาซึดะ นามูระ น่ะค่ะ” เมื่อเลขาสาวรายงายเสร็จดวงหน้านั้นยังคงขมวดอยู่สักครู่จึงคลายออกพร้อมด้วยริมฝีปากที่คลี่ยิ้มระบายเต็มใบหน้าของเจ้านายสาว ก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงที่ไพเราะเพราะดั่งระฆัง แก้วก็ไม่ปาน “จ้า งั้นก้ไปเชิญเค้า เข้ามาเถอะจ้าแต่คราวหน้าคราวหลังบอกให้เค้านัดก่อนล่วงหน้าก็ดีนะจ๊ะเพราะเค้าอาจจะไม่โชคดีอย่างคราวนี้ก็ได้ ” เมื่อสั่งเลขาสาวเสร็จแล้วเธอก็หันกลับลงมาสนใจกับเอกสารตรงหน้าเหมือนกับทุกสิ่งทุกอย่างในห้องนี้มีเพียงธาตุอากาศกระนั้นแหละ “ค่ะคุณซันโกะ”เมื่อรับคำจากเจ้านายเสร็จเธอก็เดินตรงไปยังประตูและเดินออกไปด้วยเสียงที่เบากริบเพียงเพราะกลัวจะทำลายสมาธิใครบางคนในห้องนี้อย่างนั้นล่ะ เค้ารอคอยการกลับมาของเลขาสาวสวยคนนั้นด้วยความรู้สึกหลากหลายยากแก่การบรรยายเสียจริงและแล้วการรอคอยของเขาก้สิ้นสุดเม่าอร่างบางนั้นเดินออกมาจากประตูบานนั้นและกำลังตรงมาที่เขาทันที “ คุณ มาซึดะ คะ ท่านประธานเชิญในห้องค่ะ ” เพียงเท่านี้ใจของเขาก็กระโดดลิงโลดอยู่ในใจแล้วที่จะได้พบกับเธออีกครั้งแต่ไม่ลืมที่จะเอ่ยขอบคุณเลขาสาวคนสวยคนนั้น “ ขอบคุณมาก นะครับ คุณ มามิจัง”พร้อมกับส่งยิ้มหวานมาให้หล่อนอีกครั้ง และเดินหายเข้าไปในห้องของท่านประธานสาว ทิ้งให้เลขาสาวอย่าง มามิจัง ต้องมองอย่างทึ่งๆและงงอยู่ในทีที่เขาสามารถรู้ชื่อเธอได้อย่างไรกัน

...................................................................................................................................................

ติดตามต่อในตอนหน้านะคะว่าเรื่องราวจะเป็นอย่างไรหากเพื่อนอ่านแล้วชอบช่วยแสดงความคิดเห็นกันด้วยนะคะคือเป็นนักเขียนฝึกหัดนะค่ะยังไงก็ช่วยวิจารณ์ด้วยนะคะขอบคุณค่ะโดย ต้นอ้อ