เธอไม่เคยแม้แต่จะแลเหลียว เธอไม่มีแม้เพียงเสี้ยวใจที่ให้กัน

ไม่เป็นไรเมื่อเธอนั้นไม่ผิด แค่คนๆๆนี้อาจคิดน้อยใจเธอเท่านั้น

กับเขาอยู่กันแสนไกล  แต่หัวใจดวงนั้นเธอกลับยกมันให้เขา

ทิ้งให้ฉันเป็นได้แค่เพียงเงา  ได้แต่ยิ้มเศร้าๆในหัวใจ

แต่ฉันขอสัญญาว่าจะรักเธอตลอดไป  แม้ว่าเธอไม่ค่าของมันก็ตาม

แสดงความคิดเห็นได้นะคะ

  เรื่องราวทั้งหมดเกิดขึ้นเพราะ....

ความเข้าใจผิดของเธอทั้งสิ้น.....เธอคิดว่าเค้าเป็นคนไร้อารมย์ ไม่มีความยินดียินร้ายต่อโลก..และเพื่อนมนุษย์..และที่สำคัญเค้ายังเป็นคนโรคจิตอีกต่างหากในสายตาเธอ...แต่ทำมั๊ย..ทำมัย เธอยังคิดและคอยที่จะตามไป วุ่นวายกับชีวิตเค้าอีกนะ.... ส่วนเค้าก็รู้สึกมีความสุขทุกครั้งที่มีเธอคอยเข้ามาจุ้นจ้าน..วุ่นวายกับชีวิตของเค้าไม่ว่าเรื่องไดๆก็ตามดูเค้าจะมีความสุขและเต็มใจเสียทุกครั้ง...แต่ทุกครั้งที่เค้าเห็นเธอเค้าไม่เคยพูดดีๆหรือทำดีๆกับเธอสักครั้งเลย..แม้ส่วนลึกในใจของเค้าอยากจะพูดดีๆหรือทำดีๆกับเธอแค่ไหนแต่การกระทำมันกลับตรงกันข้ามเสียทุกครั้งไป.....แล้วเธอล่ะ...เธอจะยังคงคิดที่จะจุ้นจ้านวุ่นวายกับเค้าอยู่อีกไหม....หรือเธอคิดว่าจะเดินจากชีวิตเค้าไป...

แล้วเรื่องราวจะลงเอยอย่างไร มาช่วยกันลุ้นและเป้นกำลังใจให้พวกเค้ากันนะคะ

เรื่องราวและตัวละครในนี้เกิดจากจินตนาการนะคะ

โดย...ต้นอ้อ

...............................................................................................................

ตอน....ครั้งแรกที่..เราสองได้คุยกัน....

  วันนี้คงเป็นวันสุดท้ายของการปิดภาคเรียนแล้วสินะ และ มนชิษาก็ยังคงเอาแต่นั่งถอนหายใจ และเบื่อกับชีวิตต่อไป ส่วนพ่อของเธอนั้นต้องพาน้องสาวตัวแสบของเธอไปประชุมผู้ปกครองในวันนี้ "โอย..เบื่อๆๆๆๆๆๆๆและเบื่อ" เสียงของเธอนั้นดังไปทั่วห้องและมันคงดังเกินไปเสียด้วยซ้ำดังจนไปทำให้แม่ของเธอที่อยู่ในครัวนั้นได้ยินเลยทีเดียว "ยัย หม่อน แกเป็นอะไรของหาตะโกนซะลั่นบ้านเลยนะแก ถ้าแกเบื่อหนักล่ะก็มาหัดทำตัวให้เป็นประโยชน์ในครัวกับฉันซะบ้างสิ.." "แหม...แม่ก็" เธอตะโกนตอบมารดาของเธอด้วยเสียงอันค่นข้างดังมาจากห้องส่วนตัวของเธอเอง..ขณะที่เธอกำลังนั่งเบื่ออยุ๋นั้นและคิดไม่ออกว่าจะทำอะไรดี เธอก็นึกขึ้นได้และเดินไปเปิดคอม"เล่นคอมดีกว่าเรา"พอเธอเปิดคอมมาเพื่อจะดูว่ามีเพื่อนๆของเธอออนไลน์อยู่บ้างไหมซึ่งไม่มีเลยเธอก็เหลือบไปเห็นชื่อๆหนึ่งซึ่งน่าสนใจจะคุยด้วยจังลองทักไปดีกว่า..ชื่อคล้ายเราเลยนะเนี่ย...ลองเข้าไปดูข้อมูล..แล้วทักทายเค้าดีกว่าเนอะ..โหไม่มีข้อมูลไรเลยหรือเนี่ย..มีแต่ภาษาอังกฤษทั้งนั้นเลยอ่ะ

mooza:  ดีค่ะ....ชื่อไรคะ

Boyza: ขอโทษนะ..เราไม่อยากคุยกับเธอน่ะ

mooza: ทำไมล่ะ..ไม่อยากคุยแล้วมาเล่นทำไมยะ

Boyza: เธอนี่...ชักอยากคุยขึ้นมาแล้วล่ะ..

mooza: นายชื่อไรอ่ะ...

Boyza: แล้วเธอล่ะชื่อไร...

mooza: เราถามก่อนนะ..เออบอกก่อนก็ได้เราบอกแล้วนายต้องบอกด้วยนะ..เราชื่อ..หม่อน..ทีนี้ตานายมั่งแล้ว..นายชื่อไร

Boyza: ไม่บอก..เรื่องไรจะบอก..แล้วแต่เธอจะเรียกแล้วกันนะ

mooza: แค่นี้ก่อนนะเรามีธุระน่ะ........

ขณะที่คุยแซทอยู่เพรินๆนั้นเองเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

 " ดี ค่ะ หม่อนพูดค่ะ"แล้วเสียงปลายสายก็ตอบมา " ดี อั้ยหม่อน นี่นัทพูดนะเว้ย" "ว่า งัยวะ อั้ยนัท ฉันคิดถึงแกมากๆเลยว่ะ แหม เล่นหายเงียบไปเลยนะแก" "ฉันก็คิดถึงแกว่ะหม่อน"ที่แท้เสียงปลายสายนั้นคือ นัทรวีเพื่อนรักและเพื่อนสนิทของมนชิษานี่เอง "คือฉันเพิ่งกลับมาจากกระบี่ว่ะกลับมาถึงฉันโทรหาแกเลยนะเนี่ยแต่แกไม่ต้องถามนะโว้ยว่าฉันไปทำอะไรที่กระบี่น่ะ..ไว้ฉันจะเล่าให้แกฟังพรุ่งนี้โว้ย" "แล้วที่แกอุตส่าโทรมาหาฉันเพื่อบอกแค่นี้เนี่ยนะ ขอบจัย ว่ะ.." "เปล่า..มีอีกเรื่องหนึ่งเรื่องนี้สำคัญมากเลยนะโว้ย"มนชิษารีบแทรกพูดมาก่อนเลยว่า "เรื่องไรของแกวะ" "เรื่องพี่บาสแฟนเก่าแกน่ะสิ ตอนนี้เค้าควงอยู่กับยัยแม่มด  ซินดี้น่ะสิแก " แล้วเสียงถอนหายใจดังมาจากปลายสายก่อนจะเอ่ยถามมาตามสาย " แล้วแกไม่แค้นเหรองัยวะ ยัยน่ะร้ายจะตาย มันต้องการจะหักหน้าแกตอนเปิดเรียนน่ะสิ      ว่ามันได้ทำให้พี่บาสทิ้งแกไปหามันได้น่ะ " เพือ่นสาวร่ายยาวมาตามสายโทรศัพท์ตอนนี้มนชิษารู้สึกเหมือนหูชาเหลือเกินตอนนี้หลังจากฟังเพื่อนร่ายยาวมาซะนาน "เออ แล้วจะให้ทำไงวะ ก็พี่บาสเค้าไม่รักฉันนิหว่า แกจะให้ฉันทำไง "มนชิษาถามออกไปเพื่อตัดความรำคาญของเพื่อนสาว " นี่แกจำพี่คีย์ได้ปะล่ะ " เพื่อนสาวถามกลับ "พี่คีย์ไหนวะมะเห็นเคยรู้จักเลยนิหว่า " เฮถามเพื่อนสาวเพราะคิดไม่ออกจิงๆว่าพี่คีย์ที่มันถามคือ     ไครกันแน่  "ก็พี่คีตารุ่นพี่เพื่อนพี่บาสงัย" อ๋อ อีตาคีตาคนที่เคยตามตื้อจีบมนชิษาน่ะเอง แต่หล่อนไม่เล่นด้วยเท่านั้นเอง และแล้วเสียงของแม่ก็ตะโกนมาจากข้างล่าง "นี่ยัยหม่อนแกจะกินข้าวหรือกินโทรศัพท์ยะ "แล้วก็ไปบอกกับเพื่อนสาวในโทรศัพท์ " แค่นี้ก่อนนะแกฉันต้องวางแล้วคำพระบัชชามาจากเจ้าแม่แล้วอ่า

................................................................................................................

มาติดตามต่อในวันต่อไปนะคะวันนี้ง่วงแล้วค่ะ

นี่เป็นเรื่องที่สองที่หัดเขียนนะคะหากมีตรงไหนไม่ดีก็ช่วยติกันมาได้เลยนะคะแล้วต้นอ้อจะพยายามแก้ไขค่ะ ขอบคุณนะคะ

โดยต้นอ้อ