ไฟที่แรงร้อน...ของรสโลกีย์

มีหลายคนที่หวังดี...ชี้ทางให้

บอกว่า...เป็นสิ่งที่ไม่ควรลงเดินย่ำไป

สิ่งที่พร่ำเตือนสอนใจ...คือ..ไฟร้อนแรง

จิตสำนึกทุกขณะว่า..เร่าร้อน   คิดเสียก่อนเดินย่ำไม่ช้ำแน่

แต่ไฟรักรุมเร้าใจ...ให้พ่ายแพ้

ร้อนเพียงแค่คำบอกเล่า...ไม่เท่าจริง

*******************************

ก้าวเข้ามาแล้ว...สำหรับไฟที่แรงร้อน

ยากจะถอนยิ่งกลับลึกจมไป........ทุกที่ 

ไฟร้อนแรง...รักรุมเร้าเกินหน่ายหนี

ทุกวิถีที่ก้าวไป...วัดใจของตัวเอง

ผลของการกระทำเรารับรู้กำหนดไว้...ตัวของตัวเป็นอย่างไรเข้าใจเสมอ

ความรู้สึกของหัวใจพร่ำเพ้อ     สิ่งที่พบและเจอคือ...ความจริง

จะร้อนแรง  ร้อนใดเท่าไฟรัก

ยิ่งลึกนักก็ร้อนมาก .. ยาก..จักถอน   โลกีย์รสกำหนดไว้ในทุกตอน

แสงไฟสะท้อนให้ร้อนแสบ  แทบขาดใจ

ไฟเสน่หาอาวร  ..ถอนไม่ได้..   ผูกมัดใจ...ให้โหยหาน่าสงสาร

เกิดเป็นคนมีทุกข์กรรม....ช่างทรมาน

เจ็บและซมซานก็เพราะเรา...เผาตัวเอง

ทั้งชีวิตที่ผ่านมา  ไม่รู้จักใช่รักแน่  มาวันนี้ต้องแพ้พ่ายในไฟเก่าที่เผากล้า

คุณกลับมาเติมเต็มใจ..ในสัญญา อดีตผ่านมานั้นเงียบไป... เหมือนไม่มี

ณ.วันนี้หัวใจยังสับสนหวาดหวั่น

คุณยังมีฉันเหมือนเก่า  หรือเปล่าแน่

หรือแค่เห็น..เป็นคน หัวใจอ่อนแอ...

จึงแวะเวียนมาดูแล...แค่บางเวลา

*****************************

สิ่งที่หัวใจเรียกร้อง  การตอบสนองเป็นไปไม่ได้

ไตร่ตรองจนเข้าใจ  ผลสุดท้าย...พ่ายแพ้ใจตัวเอง

เกลียดตัวเองยิ่งนัก...เกลียดความอ่อนแอ  แพ้พ่าย

สูญเสียคุณค่าของตัวเอง...เหลือเกิน

ชีวิตต่อไปจะเป็นอย่างไร   หาคำตอบไม่ได้ ณ.ตอนนี้

รู้แต่ใจสะออน...เท่านั้นที่มี  เงาของเขาที่....วนเวียนไม่ห่างไกล

อยากสะบัดให้หลุดพ้น...ค้นพบตัวตนที่ว่าใช่

ไม่เป็นเพียงเงา..ของหัวใจ  แต่เป็นอะไรที่..ชัดเจน

ทำได้ไหม..ถามใจตัวเองดูก่อน  ประสบการณ์ผ่านมาก็เคยสอน

ความเจ็บปวดร้าวรอน...เกิดอีกหน....

เพียงเพราะตอบสนองหัวใจตน  ...ผลกระทบอีกหลายคนไม่ต่างกัน

วันนี้หยุดสั่งสอนใจ  อย่าเรียกร้องมากไปเกินกว่านี้....

จะเจ็บจะตายในทันที่  เพราะทุกคราวที่กระทำ..เจ็บช้ำเอง

อาจจะตายไปในความรู้สึก...และลึก...ลึก..แล้วต้องเจ็บปวด

มากมายกว่าใครหลาย..หลายเท่า

เตือนตัวเองให้หยุดเสียทีในตอนนี้  ไฟโลกีย์ยิ่งร้อนไหม้ใจ..แผดเผา

ถ้าสายไปอาจไม่เหลือใครเลย  ในชีวิตเรา

หรือแม้แต่เงาและหัวใจจะต้องตายไปกับชีวิต..ของตัวเอง

...........................................end..........................

 เมื่อรู้ว่าอยู่ไกล...หัวใจก็ถามหา

คิดถึงในทุกช่วงเวลา...ภาพอดีตย้อนมาให้คำนึง

อยากลบเลือนภาพเก่า..เก่า

ที่สองเราอยู่ชิดใกล้

ไม่มีความหมายอีกต่อไป

ในเมื่อความเป็นไปได้...มันไม่มี...

ณ.วันนี้ที่คุณอยู่ไกล   ฉันมีโอกาสได้ทำใจให้อยู่ห่าง

เดินถอยออกมา...จากใจของกันและกัน

ละความผูกพันให้ห่างหาย

ใช้เวลาเป็นตัวละลาย...

เผื่อว่า...ผลสุดท้ายสามารถลืมคุณได้ลง

เหตุผลที่ไม่คู่ควร...เป็นตัวทวนความรู้สึกอยู่เสมอ

ให้อยู่ไกลใจไกลตาไม่มาเจอ

ถึงแม้น้ำตาล้นเอ่อ...แค่วันนี้เท่านั้น

วันต่อไปอาจไม่ต้องเสียใจอีกเลย...

****************************

เมื่อเริ่มรู้สึกว่าได้รัก..หรือรู้จักกับความรัก..ครั้งแรกของชีวิต

ทั้งที่มีใครที่ได้รู้จักและทักทาย มามากมาย

แต่ความรู้สึกบอกว่าไม่ใช่...มีเพียงคุณที่สร้างความอบอุ่นในหัวใจ

แต่ด้วยเวรหรือกรรมใด..กรรมสิทธิ์หัวใจที่ไม่อาจยึดครอง

ไม่เรียกร้องต่อไป ขอเก็บความรู้สึกที่ผูกพันไว้ลึกสุดใจ

แม้ว่าเราต้องแยกจากกันไป

ขอให้รับรู้ไว้..ทุกลมหายใจอยู่ได้เพราะกำลังใจที่ได้รักเธอ

A.V.อ้างว้าง

 เมื่อรู้สึกว่าเหมือนรักใครสักคน...บนความสับสนของชีวิตในตอนนี้

กับคนที่เดินก้าวเข้ามาในชีวิต ด้วยระยะเวลาที่เนิ่นนานเกินกว่าจะซึมซับได้ 

เธอห่างหายไปนานเหลือเกิน..นานจนทุกอย่างมันสายไปสำหรับเรา

แต่ด้วยเหตุผลใดหรือเวรกรรมใดก็ไม่รู้สินะ..ทำให้เราต้องโคจรมาพบกัน

ความรู้สึกที่อยู่ลึกสุดใจ...ถูกก่อกวนขึ้นมาอีกครั้ง

เจ็บปวดเมื่อคิดถึงความเป็นไปได้ระหว่างเรา...

แสนเหงาเมื่อรู้ว่าเราต้องถอยความรู้สึกให้ออกห่าง...จากกัน

ใจหนึ่งดึงดันต้องการค้นหา

ใจหนึ่งคัดค้านเมื่อความเป็นจริงมันไม่ใช่

ยังไม่รู้สามารถผลของการตัดสินใจ

ในเมื่อไม่มีอะไรที่ชัดเจนระหว่างเรา.. รู้แค่ว่ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกอย่างนั้นจริงๆ

รักที่กลืนไม่เข้าเพราะรักเราผูกพันมากมาย แต่อยู่บนความเป็นไปไม่ได้

มีพันธนาการระหว่างใจ แต่มีสายใยขวางกั้นให้เป็นคู่ขนานตลอดเวลา

รักที่คายไม่ออก   บอกได้แค่ว่าไม่สามารถลบล้างความทรงจำออกจากความรู้สึกของหัวใจ

เป็นอะไรที่ทรมานและเจ็บปวดสำหรับผู้หญิงคนนี้

ไม่ว่าเวลาจะผ่านนานไปสักกี่วัน กี่เดือน กี่ปี  ผู้หญิงคนนี้ยังจดจำ...