แม้ว่ารักนั้นจะเป็นรักข้างเดียว
แม้รักนั้นจะทำให้ทุกข์ทรมานสักเพียงใด
แม้รักจะทำให้หลับไปทั้งน้ำตาของความเสียใจก็ตาม
แล้วจะรักแบบไหน?
ให้พอดีในความอ่อนไหว
ไม่จืดชืดเย็นชาจนน่าเบื่อ
ขณะเดียวกันก็มีความมั่นคงในใจ
คำตอบที่มีให้
ก็น่าจะ ให้
" รั ก กั น แ บ บ ท ะ เ ล "
โดย ห่วงใยกัน ให้มาก เท่าเท่ากับเม็ดทราย 
ให้อภัยกัน ให้ได้
เหมือนทะเล ที่ไม่เคยโกรธเกลียวคลื่น
ไม่ว่าคลื่นจะโหมกระหน่ำรุนแรงแค่ไหน
ในบางครั้งที่ต้องห่างไกล
หัวใจก็ต้องคงมั่นได้เหมือนโขดหิน
ไม่เปลี่ยนใจง่าย
ไม่อ่อนไหวไปรักคนอื่น
...ให้ความอิสระ เหมือนอย่างนกทะเลต้องการจากท้องฟ้า
. . . อย่ากักขังคนรักไม่ให้คบเพื่อน
ไม่ให้ไปไหนทั้งนั้น
ความผูกพันไม่ใช่คุก
ถึงจะคบกันแล้วก็ไม่ได้หมายความว่า
. . .ต้องสบตาฉันคนเดียวเท่านั้น
และไม่ทำตัวเป็นเจ้าของ
หรือออกกฏหมายบังคับอีกคน
เพราะทะเลก็ยังไม่เคยครอบครองปลา
แล้ว “ความรัก”
ที่แม้จะดูอ่อนไหวและแปรปรวน
ก็จะเป็น “ความรัก” ที่มีอยู่นาน
เช่นเดียวกับที่ทะเลมีอยู่บนโลกนี้
และจะไม่มีใครบ้าง
แก้ไขครั้งล่าสุด : 2006-11-13 07:13:24 
ถูกเปิดอ่าน : 716 ครั้ง