ฉันกำลังจะหายไป

--ที่ไหนสักแห่ง --

ไกลจากเธอตรงนี้...ไปเงียบๆ ลำพัง

แบกเอาหัวใจดวงน้อย ๆ ดวงนี้

แล้ว..ปล่อยให้สายลม เยียวยาหัวใจที่บอบช้ำ...สักพัก...ลำพัง...

"หนทางที่ยาวไกล คือ ตั ว แ ป ร แ ห่ ง ค ว า ม รั ก ร้ า ว "

แต่หากคนอยู่ใกล้กันแค่ตา กลับไม่รู้สึกถึงหัวใจกันเลยล่ะ?

ใกล้ ไม่รัก....ไกลและ ห่ า ง แต่กลับพันผูกกัน

บางทีระยะทาง ก็ไม่เสมอไป ที่จะแปรเปลี่ยนหัวใจของคน...

อยากบอกว่า...แม้เราจะไม่รู้สึกถึงกันในบางมุม
แต่..เราจะคิดถึงกัน ในบางทีเงียบๆ คนเดียว...
เก็บเอาภาพระหว่างเรา เอาไว้แล้วนะ...ในหัวใจ

หอบหัวใจที่บอบช้ำ ซุกตัวลง เบา ๆ--ภายใต้ฟ้าที่กว้างใหญ่

อธิษฐานในใจว่า..."ขอให้ผ่านคืนนี้ ไปอีกคืน"...
แม้มันจะยากเย็นเหลือเกิน แต่ก็ต้องผ่านมันไปให้ได้...

ไม่รู้ว่าขอบฟ้า มันจะไปบรรจบกับทะเลเวิ้งตรงไหน

พยายามมองหา ว่า ตรงโค้งนั้น...

อาจจะมีใครสักคนรออยู่..ลิบลับ

แต่ตอนนี้....

อยากให้ฟ้าอุ้มเราไว้

ไม่ให้ใครเข้ามาทำร้ายอีกเลย