คนบางคน...

ได้รัก ได้รู้จักกับใครสักคน...

แต่แล้ว....ก็มีอันทำให้คนสองคนเป็นได้แค่เพียง

.

เส้นขนานที่ไม่อาจบรรจบลงเอยกันได้

ด้วยเพราะใครสักคนอาจมีพันธะกับคนอีกคนก่อนอยู่แล้ว

โดยไม่เคยบอกกล่าว...

คนบางคน...

เลือกที่จะเป็นเพียงเส้นขนานกับใครสักคน

แม้ต้องแบกรับ ความรักที่ท่วมท้นในใจอย่างเจ็บปวด

เงียบๆ เพียงลำพัง....

แต่ด้วยตระหนักว่า การเป็นเพียงเส้นขนานกันในวันนี้

แม้จะทุกข์เพราะรักมัก อยากอยู่ชิดใกล้กับคนที่รัก

สับสนและปวดร้าวในใจ บนเส้นขนานที่เดียวดายเส้นนี้

.

คนบางคน...

เรียนรู้ เข้าใจ ใน ความรัก มากขึ้นว่า...

ความรักหากได้มาด้วยการรดน้ำพรวนดินด้วยความผิดหรือการแย่งชิง

กิ่งก้านที่แตกดอกออกผลล้วนแล้วแต่ คือ

.

ร่องรอยของความเจ็บปวดและความทุกข์

วันหนึ่ง...อาจมีใครสักคนร่วมทาง...

อาจ เป็นใครคนเดิม อาจไม่ใช่....หรืออาจไม่มี...

คนบางคน...

บอก กับตัวเองอย่างมีเกียรติและภาคภูมิใจว่า

.

“เราได้ทำในสิ่งที่ถูกต้องที่สุดแล้ว”

เพียงแค่นี้ ความสุขบนเส้นขนาน

.

ก็ดูจะไม่ร้างลาและเดียวดายอย่างแน่นอน

อาจดูเป็นเรื่องง่ายๆที่จะทำ

.

แต่ไม่ง่ายนักกับการลงมือทำ แต่ก็ไม่ยากเกินไปที่จะทำ

ขอเพียงไม่ตามใจตัวเองอย่างเพลิดเพลิน ...

.

.

คนบางคน ...

.

ก็รู้ ว่าตัวเองทำได้

ในชีวิตของคนเรา เราอาจเคยเป็นทั้งผู้เลือกและผู้ถูกเลือก

.

แต่อย่างน้อยเราก็ได้เลือกอย่างถูกต้องที่สุดแล้ว...

.

.