โ ก ห ก

 ฉันแปลกใจ

ทำไมนะ

คนที่โกหก
มักจะโกหกได้อยู่ร่ำไป
แม้วันหนึ่ง จะรู้ความจริงแล้ว

คนโกหก
ก็ยังหาเรื่องใหม่มาโกหก
ได้ซ้ำซาก อยู่เช่นเดิม

เป็นความเคยชิน
หรือว่านิสัยส่วนลึกกัน

ฉันเอง
ไม่ใช่ว่า ไม่เคยโกหก

แต่ถึงขนาดทำร้ายใจใคร
ฉันไม่เคย
เพราะรู้
ว่ามันเจ็บปวดขนาดไหน
หากวันหนึ่ง รู้ถึงความจริง
เธอเอง ก็โกหก  ฉันรู้

คนเรา
หากไม่เอา อคติเป็นที่ตั้ง
หากไม่เอา ฉันทคติเป็นที่ตั้ง
ใจใคร ก็ดูได้ไม่ยาก

คนโกหก
มักพูดความจริง ด้วยคำโกหกเสมอ

ฉันว่า ฉันเคยถามเธอ
'มีเรื่องโกหกฉันบ้างหรือเปล่า'

เธอว่า
'ไม่มี' 'ถ้ามี ก็เรื่องเล็กน้อย'
และฉันเชื่อ

หากนั่น เมื่อวานวัน

วันนี้
ฉันยกทุกสิ่งออกจากใจ
มองเธอนิ่งๆ มองเธอเงียบๆ
มองดูความเป็นไประหว่างเรา
แล้วฉันก็พบความจริง
ว่าหลายครั้งผ่านมา

"เธอโกหก"

ในคำโกหกของเธอ
มีความจริงที่ปิดบังซ่อนเร้น

เพียงแต่เมื่อวานวัน
ฉันมองไม่เห็น

เพราะรักบังตา

หลายครั้ง โดยไม่ตั้งใจ โดยไม่รู้ตัว
ฉันไล่ต้อนเธอจากคำโกหก

ถามความจริง เธอโกหก
ถามคำโกหก เธอโกหกต่อ

แล้วเธอ ก็เผลอ แสดงให้เห็น
ทั้งกริยาอาการ และถ้อยคำ ที่จนมุม

คนลวง
มักอยู่กับมโนภาพที่ตัวเองปั้นแต่งขึ้น
แล้วสุดท้าย
ก็สะดุดล้มกับเรื่องราว ที่ไม่เคยเป็นจริง

เธอพลาด
ไม่ใช่เพราะ เธอโกหกไม่เก่ง
แต่เพราะ
เธอไม่พูดความจริง

ฉันจำได้ว่า ฉันเคยบอกเธอ

'อย่าโกหกกัน'

'ฉันจะอยู่กับความจริง ไม่ว่ามันจะเจ็บปวดแค่ไหน'

เธอรับปาก และฉันเชื่อ

หากนั่น

คือคำโกหกคำหนึ่ง ของวานวัน

และวันนี้

ฉันยกเธอออกจากใจ

ให้เราต่างคน ต่างไป ตามทาง

ตามที่เธอ ต้องการ

ฉันไม่โกหก !

...