บางบรรทัดของหัวใจ

ไม่จำเป็นต้องเขียนหากมันปวดร้าว

เปิดหน้าใหม่

แล้วเขียนเรื่องใหม่ๆ

เขียนไปเรื่อยๆในระหว่างชีวิต
...
...
วันคืนไม่เคยย้อนกลับ

หากแต่เดินไปเรื่อยๆ
เรื่องเดิมๆ ใจเดิมๆ

บางทีต้องการบรรทัดที่ไม่จำเป็นต้องเขียน
...
...
ให้เวลาหัวใจตนเอง
อยู่ เงียบ ๆ สัก พัก คง จะ ดี

.  

...

คนเรา..
อย่าพยายามกักเก็บน้ำตา
ถ้ารู้ว่ามันเกินจะกั้นไว้ได้
ไม่มีใครเกิดมาแล้วไม่เคยร้องไห้
แม้กระทั้ง วันแรกที่ลืมตาดูโลก
ก็ต่างร้องไห้ด้วยกันทั้งนั้น...จริงมะ?

เมื่อมี...น้ำตา...

นั่นไม่ได้หมายความว่าอ่อนแอ

แต่ บางที

อะไรที่มันมากเกินไป เกินกว่าที่จะรับไว้
ก็จำเป็นที่ต้องระบายออกมาบ้าง

ดีใจมาก...เสียใจมาก...ตื้นตันมาก
ความรู้สึกแบบนี้ทำให้เราเสียน้ำตาได้ทั้งนั้น
เพียงแต่อย่าฝืนตัวเอง

ต้องยอมรับความรู้สึกของตัวเอง
อย่าปิดกั้นความอ่อนแอ....ของตัวเอง

.
เรากล้าที่จะร้องไห้

นั่นคือ คนที่เข้าใจความรู้สึกของตัวเอง
ยอมรับในสิ่งที่ตัวเองกำลังเป็น..

เพราะ คนที่เสียใจแล้วไม่ร้องไห้ ไม่ระบายออกมา
นานๆไปอาจจะทำให้มีความเศร้าอยู่ลึกๆ
แล้วเลือกที่จะระบายออกมาเลยไม่ดีกว่าหรือ

อย่าพยายาม อดกลั้น ที่จะร้องไห้
ปล่อยให้น้ำตามันไหลออก จนกว่าจะสบายใจ