ระยะห่าง

เคยรู้สึกใช่ไหมว่า ..
ขณะที่เราเดินเข้าหา
บางคนกลับกำลังเดินหนี
กับบางคนเรากำลังเดินหนี
บางคนกลับเดินตาม...
กับบางคน
เราก็ต้องการระยะห่างประมาณหนึ่ง
ไม่ต้องใกล้มาก
แต่ไม่ต้องการห่างหายไปไหน..

ขณะที่บางคนวิ่งตาม
ล้มลุกคลุกคลานและเจ็บปวด
กับระยะห่างของอีกคน
ที่ทิ้งไว้ตรงหน้า
และขณะเดียวกัน
กับที่อีกคนก็วิ่งหนี
โดยไม่คิดจะหันกลับมามอง
ความเจ็บปวดของอีกคน

อะไรก็เกิดขึ้นได้ กับความรู้สึกคน..
เหนื่อยแสนเหนื่อย ล้าแสนล้า
แต่สุดท้ายก็ยังพยายาม ...
พยายามที่จะยื้อยุดฉุดดึงอยู่เช่นนั้น

บางคนปล่อยความรู้สึกของอีกคนไว้
บนความห่าง ห่างจนลับตา ..

ไม่เคยหันกลับมามอง
หรือรับรู้ความเป็นไปของอีกคน ..
ไม่เคยรับรู้ว่า
ระยะห่างที่เขาทิ้งไว้อีกคน
มันสร้างความเจ็บปวดได้
ประมาณไหน

แต่ก็มีบางคน
ที่เหนื่อยล้ากับระยะห่าง
ที่พยายามรักษาไว้ เพียงแค่นั้น
ไม่ต้องห่างไป แต่ เข้าใกล้กว่านี้ไม่ได้ ..

ต้องการเพียงเส้นขนาน
ที่ไม่มีทางมาบรรจบ ...

การทำลายระยะห่างของคนสองคน
อาจไม่ใช่เรื่องยาก
แต่ก็ไม่ได้ง่ายดายนัก
สำหรับอีกหลาย ๆ คน...
บางคนพยายามมาเกือบทั้งชีวิต..
ระยะห่างที่ว่า
ก็ยังคงห่างอยู่เช่นเดิม..
ขณะที่บางคนอยู่นิ่ง
ไม่วิ่งหนี ไม่วิ่งตาม
ปล่อยทุกอย่าง!
ให้เป็นหน้าที่ของเวลา
ไม่เรียกร้องให้เกิดความคาดหวัง
ไม่ปล่อยละเลยจนเหมือนชาเฉย...
ระยะห่างนั้น
กลับขยับเข้ามาใกล้ราวปฏิหารย์..

แล้วคุณ คุณ เล่า
เคยนึกย้อนกลับมามอง
ระยะห่าง
ของคุณกับผู้คนรอบตัวกันบ้างไหม..