บางช่วง....บางเวลา จิตใจมันอ่อนไหวเกินไป
บางครั้งก็เข้าใจตัวเอง....
แต่หลายครั้งก็ไม่เข้าใจตัวเอง....
ฉันไม่ทำอะไรกับความรู้สึกแบบนี้....
ปล่อยให้มันไหล...ล่องลอย
มันคงหยุดถ้าวันนั้นมาถึง....
1 ชีวิต...กับร่องรอยแห่งวิถีทาง
ผ่านคืนวันแต่ละวัน..วันแล้ว วันเล่า
เราทุกคนอาจต้องเต้นตามจังหวะแห่งเมือง
ผู้คน สังคม และสิ่งรอบข้าง
บางคราว.....เธอจะนึกเฉลียวใจบ้างไหมหนอ
บางครา...เธอจะเหนื่อยล้าบ้างไหมหนา..คนดี
เมืองไกล เมืองใหญ่ เมืองศิวิไลซ์..
ชีวิตที่โดดเดี่ยว แต่มีอิสระภาพในการดำเนินชีวิต
กับ อีกหนึ่ง...ที่ห้อมล้อมไปด้วยผู้คนมากมาย แต่ไร้ซึ่งอิสระ
อย่างไหน....จะยากกว่ากัน เมื่อคิดถึง
คนบางคน ไม่มีทางเลือกให้กับตนเองมากนัก
เพราะเมื่อมีทางให้เดิน คงจำต้องเดินไปเช่นนั้น
เมื่อจำต้องเลี้ยว ก็คงต้องเลี้ยวไปทางนั้น
บางครั้ง แผนที่ชีวิตอาจผิดเพี้ยนไปบ้าง
หรือ..เครื่องชี้ทาง อาจรันโปรแกรมผิด
อย่าคิดมากไป!!!...เพราะว่า...
ทางออกที่ดี มักจะอยู่หลังประตูที่แน่นหนาเสมอ
สงสัย---ทำไม คนเราบางคน
ถึงไม่พอใจกับอะไรเลย
หรือว่า นอกจากชีวิตที่ดีแล้ว
ยังมีอย่างอื่นอีก ที่ต้องไขว่คว้า
แล้วมันคืออะไรเล่า.....???
นอกจากชีวิตที่ดี, ครอบครัวที่อบอุ่น,
เพื่อนที่ดี, และคนรักที่ดีแล้ว
อย่างอื่น ก็ไม่น่าจะสำคัญไปกว่านี้แล้ว...
ใครสักคน ที่เคยสัญญา
ใครสักคน ที่เคยร่วมทาง
วันนี้...ต้องเดินคนเดียวแล้ว
เพราะเราต่างมีจุดหมาย ที่ต่างกัน
ยังไง ก็ขอให้เธอโชคดี กับสิ่งที่เธอเลือก
และขอให้ฉันโชคดีเช่นกัน ในทางที่ฉันเลือก
ความฝัน...ไม่จำเป็นต้องรอเวลายาวนาน
จุดหมายไม่ต้องรอว่าเมื่อใด
เมื่อไหร่ที่เราเริ่มออกเดินทาง
เมื่อนั้นจุดหมายก็รออยู่ตรงหน้าแล้ว....
แก้ไขครั้งล่าสุด : 2007-04-14 19:24:32 
ถูกเปิดอ่าน : 1193 ครั้ง 
Comment : 9