เมื่อใดมอง..แสงทองที่ส่องสวยงาม..

มีภูเขา..พื้นดิน..มีดอกไม้..บาน..

มีต้นไม้..ร่มเย็น..มีทะเลลำธาร..

มีท้องฟ้า..ที่ยังสด..สวยงาม...

เมื่อใดมอง..เห็นปลา..ที่แหวกว่ายไป..

เมื่อใดมอง..ทะเล..ที่ใหญ่..กว้างไกล..

เมื่อลมพัดมา..พาให้ใจ..ชื่นบาน..

มีตะวัน..ที่ยังส่องแสงมา..

ธรรมชาติ..ของเรายิ่งใหญ่...

เกินอธิบาย..เข้าใจ....

สร้างบรรดาทุกสิ่ง....

เป็นความรัก..และเป็นความจริง...

ธรรมชาติ..ยิ่งใหญ่..เหนือใคร...

เมื่อใดมอง..แสงดาวพราวเพรืองนภา..

ส่องประกาย..ฉายมา..ช่างสุขหัวใจ..

เมื่อใดมอง..รุ้งงาม..ยามฝนจางฟ้าใหม่..

คือดวงใจ..ธรรมชาติ..ให้เราทุกคน... 

ขอบคุณ อ.โสรีช์  โพธิ์แก้ว...