เณรน้อยผู้มีสัจจะ
ในครั้งพุทธกาล มีสามเณรองค์หนึ่ง พระอาจารย์ให้ไปถามพี่สาวว่าอายุครบบวชแล้วหรือยัง แต่พี่สาว จำไม่ได้ จึงได้เดินทางไปหาบิดามารดาซึ่งอยู่อีกเมืองหนึ่ง
ระหว่างทางได้ผ่านป่าแห่งหนึ่งจึงถูกโจรป่าจับไว้ โจรบางคนบอกให้ฆ่าสามเณรนั้นเสีย สามเณร จึงใช ้ ปัญญาหาเหตุผลบอกโจรว่า ถ้าโจรฆ่าเณร จะเกิดเป็นข่าวใหญ่ทำให้ผู้คนหวาดกลัว ไม่กล้าเดิน ทางผ่าน แถบนี้อีก ทางที่ดีให้ปล่อยสามเณรไปเถอะ แล้วสามเณรสัญญาว่าจะไม่บอกใคร ๆ ว่ามีโจรอยู่แถวนี้ เมื่อเดินทางไปพบบิดามารดาแล้วก็กลับ
อยู่มาวันหนึ่ง บิดามารดาพาญาติเดินทางผ่านทางนี้ก็ถูกโจรจับ ได้รับความทุกข์ลำบาก จึงร้องไห้รำพึง ต่อว่าสามเณรว่า ไม่บอกกับเราเลยว่ามีอันตรายอยู่แถบนี้
เมื่อโจรได้ยินจึงถามว่า "สามเณรเป็นอะไรกับท่าน"
มารดาตอบว่า "เป็นลูกของเรา "
โจรทั้งหลายได้ยินดังนั้นจึงเกิดความเลื่อมใสในสามเณรที่มีสัจจะ แม้บิดามารดาก็ไม่แพร่งพรายที่อยู่ ของโจร จึงปล่อยคนทั้งหมด แล้วชวนกันมาบวชในพระพุทธศาสนา เรียนพระวิปัสนากรรมฐานจนสำเร็จ เป็นพระอรหันต์
เรื่องนี้สอนเราว่าการคบคนดี การมีญาติที่ดี เช่น กรณีนี้สามเณรมีสัจจะ เป็นต้น สามารถนำความปลอดภัย ความเจริญมาสู่ตนได้
แก้ไขครั้งล่าสุด : 2007-12-25 10:14:08 
ถูกเปิดอ่าน : 155 ครั้ง 
Comment : 0