กรรม ทั้งหลายเกิดขึ้นจากจิตที่เจตนาทำกรรม ซึ่งจะถูกบันทึกไว้ในจิต แม้ผู้ผูกเวรจะไปเกิดใหม่ จะอโหสิ เลิกอาฆาตพยาบาทแล้ว กรรมนั้นก็ยังไม่หมด

กรรม คือความผิดพลาดของมนุษย์ ไม่รู้เท่าทันการเกิด-ดับ ของสิ่งที่เกิดขึ้น และรับเอาสิ่งนั้นเข้าสู่ใจ ก่อให้เกิดเวทนา ตัณหา อุปาทาน(ตัวกู-ของกู) ตามมา ซึ่งจะดับยากกว่าผัสสะที่ได้รับมา และพร้อมจะแสดงออกมาในรูปแบบของวิบากกรรมต่อไปในอนาคต

กรรม ในธรรมชาติของกฏ บางอย่างให้ผลในชาตินี้ บางอย่างให้ผลในชาติหน้า สิ่งที่วัดผลของกรรม คือ ๑. วัตถุ ๒. ประโยค ๓. เจตนา
วัตถุ หมายถึง คน สัตว์ สิ่งของ หรือเรื่องที่เป็นตัวกรรม
ประโยค หมายถึง ความพยายาม คือการกระทำทางกาย วาจา ถ้าพยายามมาก บาปก็มาก ถ้าพยายามน้อย บาปก็น้อย
เจตนา หมายถึง ความจงใจ ไม่มีเจตนาก็ไม่บาป ไม่มีเจตนาก็ไม่บุญ จึงตรัสกฏแห่งกรรมว่า

"เจตนาหํ ภิกฺขเว กมฺมํ วทามิ ภิกษุทั้งหลาย เรากล่าวว่าการกระทำที่มีเจตนาว่าเป็นกรรม"