เขาว่างานนี้กวนกันนานมากครับ เป็น พัน  ๆ ปี พญาอนันตนาคราชผู้น่าสงสาร ก็ต้องทนเจ็บปวด มานานในที่สุดก็ทนไม่ไหว จะต้องสำรอก พิษร้ายออกมาเต็มที่ งานนี้แตกฮือ กันครับ ทั้งเทพทั้งอสูรเผ่นกันก่อน แล้วพิษร้ายนั้น ถ้าตกลงสู่โลก ก็จะทำให้เหล่ามนุษย์และสัตว์ต้องตายหมดแน่นอนครับ คราวนี้ พระอิศวร ด้วยความรักและเมตตาอันสูงสุดต่อมนุษย์และสัตว์ พระองค์จึงปรากฎกาย ขึ้น ดูกเอาพิษร้าย ไปไว้ในตัวพระองค์ทั้งหมด และพิษร้ายนั้น ได้เผาผลาญทำให้คอของพระองค์ เป็นสีดำสนิท จึงทำให้มีคนชื่อว่า สีดำเป็นสีแห่งความรักของการเสียสละอันยิ่งใหญ่  เอาล่ะครับ พวกเทพ กับอสูรก็กลับมากวนเกษียรสมุทรกันต่อไป คงแทบจะหมดแรงกันเต็มทนล่ะครับ แล้วก่อนที่จะเลิกราแยกย้ายกลับบ้านนอนกันนั่นแหละ ก็เกิดเหคุการณ์ประหลาด มหัศจรรย์ครับ คือมีปฎิกริยาจากเกษียรสมุทร แล้วก็มีของวิเศษต่าง ๆ เกิดจาก เกษียรสมุทรขึ้นมา
เช่น โคอุสุภทราชซึ่ง พระอิศวรเอาไป เป็นพาหนะ ม้า (จำชื่อไม่ได้) พระอาทิตย์ เอาไปประดับรถทรง

นอกจากนี้มาถึงทีเด็ดครับ นางงาม นางอัปสรสวรรค์ ก็ออกมาด้วย เหล่าอสูร (ไม่แตะสุรา) แต่บ้าผู้หญิง ก็เพลินสิครับ หันไปสนใจนางงามเหล่านั้นไล่จับกันพัลวัน ยกเว้น ราหู อสูรตัวเดียวที่ไม่สนใจนางงามเหล่านั้น (จะเป็นเกย์หรือเปล่า) ยังรอคอยของวิเศษสุดที่หวังกันมานาน ในที่สุด ก็ออกมาครับ มีเทพองค์หนึ่ง ทูนคณโฑไว้เหนือศรีษะซึ่งนั่นก็คือ น้ำอมฤกตนั่นเอง แล้วด้วยความที่กลัวพวกอสูรจะรู้สึกตัว พระนารายณ์ก็ทรงเล่นทริค แบ่งภาคไปเป็นนางงาม ที่งามหาใดเสมอเหมือนได้ หลอกล่อพวกอสูรออกไปอีก (พระนารายณ์นี่ท่านมักจะชอบแปลงเป็นนางงามนะครับ หลายตอนไม่รู้เพราะอะไร)  พวกเทพ ได้โอกาสที่เหล่าอสูรมัวแต่บ้าผู้หญิง

เหล่าเทพ ผู้บ้าน้ำเมาก็เข้าแถว กินน้ำอมฤกตทันที จะมีก็แต่ ราหู อสูรตนเดียวที่ไม่สนใจนางงาม แปลงร่างเป็นเเทพปลอม ๆ คนหนึ่งไปต่อแถว รอรับน้ำอมฤกต อยู่ด้วย แต่ว่า พอดี พระจันทร์ (มาอีก) กับพระอาทิตย์ แอบไปเห็นเข้า รีบไปฟ้ององค์พระนารายณ์ ว่าราหูมาแอบปลอมเป็นเทพ องค์นารายณ์จึง ปล่อยจักร ไปตัดร่างกายราหูออกเป็นสองท่อน ทันที แต่ช้าไปครับ ราหูกินน้ำอมฤกตไปแล้ว จึงกลายเป็นอมตะ แต่ก็ร่างกายเหลือเพียงครึ่งท่อน เท่านั้น ตัดกลับมา เหล่าอสูรพอรู้สึกตัว ก็หันกลับมาจะขอแบ่งน้ำอมฤกตจากเหล่าเทพ

แต่ว่าน่าสงสารเหล่าอสูร ครับ ช่วยกันชักลาก นาคกวนเกษียรสมุทร มาก็นาน แล้วยังไปเสียแรงไล่ปล้ำนางอัปสรอีก กับฝ่ายเทพ ที่แม้จะเหนื่อย เหมือนกัน แต่ตอนนี้ กินน้ำอมฤกตเป็นอมร (ไม่ตาย) กันแล้ว หายเหนื่อย ฝ่ายเทพ จึงโกงกันหน้าด้าน ท้าสู้กับอสูรครับ อสูรก็แพ้สิครับ ต้องแตกพ่ายกลับไปด้วยความเจ็บใจที่เสียรู้พวกเทพ ที่มีพระนารายณ์ คอยช่วย จึงทำให้มีราหู อสูรตนเดียวที่เป็นอมตะ แต่ก็มีกายเพียงครึ่งเดียวจึงทำอะไรไม่ได้  นี่แหละครับ พวกเทพจึงเป็น อมตะ ตั้งแต่นั้นมา แล้วก็พอจะสู้กับเหล่าอสูรได้บ้าง

แต่ไม่ใช่ไม่แพ้นะครับ ยังแพ้อยู่บ่อย ๆ ให้พระนารายณ์ท่านต้องเหนื่อยเสมอมา แต่น้อยลงนิดหนึ่ง ฝ่ายราหูด้วยความแค้น พระจันทร์ และพระอาทิตย์ ก็คอย ดักจับพระจันทร์กับพระอาทิตย์ กินอยู่เรื่อย ๆ แต่ว่า ก็มีร่างกายครึ่งเดียว กลืนพระจันทร์ไปได้หน่อย ก็หลุดออกมา ราหูนั้นจับพระจันทร์ได้บ่อยกว่า เพราะว่า อยู่ใกล้มากกว่า ส่วนพระอาทิตย์โคจรอยู่สูง จึงไม่ค่อยถูกจับเท่าไหร่ นี่แหละครับ ตำนานอีกเรื่องนึง ของเหล่าเทพเจ้าเล่ห์ กับอสูรที่น่าสงสาร และคำอธิบาย เหตุการณ์ราหูอมจันทร์ ตามความเชื่อ เก่า ๆ